آلفردو دی استفانو روز شنبه به دلیل حمله قلبی به بیمارستانی در مادرید منتقل شد و همان زمان اعلام شد که وضعیت وی خوب نیست و در شرایط بحرانی قرار دارد. از همان دقایق که این خبر اعلام شد طرفداران دی استفانو پشت درهای بیمارستان برای او دعا می کردند تا این که در روز دوشنبه باشگاه رئال مادرید به طور رسمی اعلام کرد که مدیر افتخاری این باشگاه در بیمارستان درگذشته است و تمام عاشقان دنیای توپ گرد را در غم و اندوه فرو برد.
آلفردو دی استفانو نزد همگان همیشه به عنوان یکی از بزرگترین های تاریخ شناخته می شد اما او ما را ترک کرد و میراث گران بهایش یعنی باشگاه رئال مادرید و افتخارات بی نظیرش را برای دوستدارانش باقی گذاشت. آلفردو تاریخ سازی خود را در 11 سال حضورش در مادرید شروع کرد، درست زمانی که بعد از اختلافات بسیار بین پایتخت نشین ها و کاتالان ها وی بازی برای قوهای مادرید را انتخاب کرد. او که متولد آرژانتین بود، فوتبالش را از باشگاه ریورپلاته شروع کرد اما درخشش بعد از حضور در پایتخت اسپانیا آغاز شد و او موفق شد در 396 دیدار 309 گل به ثمر برساند و بعد از رائول گونزالس به عنوان دومین گلزن برتر پرافتخارترین باشگاه جهان شناخته شود.
"تیرِ بلوند" در سال 1953 به مادریدی ها پیوست و نقشی اساسی در 5 قهرمانی پیاپی مادریدی ها بین سال های 1956 تا 1960 داشت و در همه فینال های آن سال ها موفق به گلزنی شد و اولین بازیکنی در تاریخ است که به این رکورد دست پیدا کرده است. یکی از برجسته ترین حضور های او زدن 3 گل در فینال مقابل آینتراخت فرانکفورت بود که تیمش با نتیجه 7-3 به مقام قهرمانی رسید.
بعد از این اتفاقات آلفردو بازی در تیم ملی کشورش یعنی آرژانتین را پیش از پذیرفتن تابعیت اسپانیایی انتخاب کرد و در آن سال ها موفق شد دو بار توپ طلای فیفا را کسب کند. دوران طلایی او در مادرید به پایان رسید و تصمیمش را برای جدایی گرفت و تصمیم گرفت تا آخرین سال های بازی اش را در اسپانیول بگذراند. در همه این سال ها او کم وبیش در دورانی به عنوان سرمربی کنار باشگاه مادریدی بود تا این که به طور رسمی در سال 2000 فلورنتینو پرز او را در مراسمی باشکوه به عنوان مدیر افتخاری این باشگاه منصوب کرد و هواداران مادرید به رویای حضور همیشگی نماد باشگاه در کنار باشگاه محبوبشان رسیدند.
او که شروع کننده دوران طلایی بزرگ ترین باشگاه جهان بود، سال ها منتظر ماند تا در فصل 14-2013 درست چند ماه پیش از درگذشتش موفق شد دهمین قهرمانی اروپا لوس بلانکوس "لا دسیما" را ببیند و با خیالی آسوده چشم از این دنیا ببندد.
