گاهی به این فک میکنم دهه هشتادیا و نودیا وقتی به سن ما دهه شصتی ها و ائایل دهه هفتادیا برسن آیا مثل ما حسرت روزای گذشته را می خورن . ما نسلی هستیم که پیشرفت تکنولوژی را از آتاری تا پلی استیشن و ایکس باکس دیدیم . مانسلی هستیم که تو کوچه ها بزرگ شدیم . ما نسل اوشین و فوتبالیستها و زیر آسمان شهریم . ما نسلی هستیم که سریالای مهران مدیری  از پاورچین تا قهوه تلخ و دورهمی دیدیم . ما نسلی هستیم که تو کودکی و نوجانی بازیکانیی مثل  ریوالدو و ببتو و روماریو و مالدینی و شفچنکو زیدانی و .... دیدیم ما نسلی هستیم که جذاب ترین رقابتهای تاریخ لیگ برتر انگلیس بین ونگر و فرگوسن را تو کودکی و نوجوانی دیدیم . ما تیم شکست ناپذیر  ونگر دیدیم و ما فینال استانبول لیگ قهرمانان  لیور و میلان را دیدیم .ما اون میلان شگفت انگیز  بابازی گتوزو و پیرلو را دیدیم .ما بزرگ شدیمو بیکاری را دیدیم .ما با سختی کنکور دادیم رفتیم دانشگاه که بپریم اما زمین گیر شدیم  . ما دیدن رفسنجای را دیدیم .ما نسل بلاتکلیفیم نسلی که تو گذشته گیر کرده . ما جاماندگان تاریخیم . جامانگان دهه شصت و اوایل دهه هفتاد شمسی .کاش میشد دوباره حتی شده یک روز به عقب برگشت . اگه میشد به چه زمانی دلت میخواست برگردی و پیش کی و کجا؟