نادرشاه سال ۱۱۵۶ قمری دست به لشکرکشی بزرگی به عراق زد. نادرشاه در این سال در چند جنگ بر عثمانیها پیروز شد و شهرهای سامرا، حله، نجف،کربلا و اربیل را تصرف کرد.
نادرشاه حاکم موصل را نیز به اطاعت از خود واداشت. اما از تصرف موصل صرفنظر کرد و به عثمانیها پیشنهاد صلح داده و خاک عراق را ترک کرد. عثمانیها پیشنهاد صلح نادرشاه را رد کردند و همین موضوع منجر به بروز جنگهای سخت بین ایران و عثمانی در ۱۱۵۸ قمری شد که همگی این جنگها به پیروزی کامل سپاه ایران انجامید و سرانجام عثمانیها سال ۱۱۶۰ قمری به مصالحه تن دردادند.
در محرم ۱۱۶۰ عهدنامهای مشهور به گردان بین ایران و عثمانی منعقد شد. بر مبنای بندی که به عنوان «اساس» در این معاهده آورده شدهاست، چنین تشریح شدهاست:
مصالحه که در زمان سلطانمرادخان رابع واقع شده فیمابین دو دولت مرعی و حدود و ثغوری که در مصالحه مزبوره معین شده بود، بدون خلل و تغییر به همان اعتبار باقی خواهد ماند. مرزهای کنونی ایران-ترکیه و ایران-عراق بر پایه عهدنامه قصرشیرینتقسیمبندی شدهاست