در فوتبال امروز، یا حداقل چیزی که در جام جهانی دیدیم، شماره 9 و 10 وظایفشان را با هم عوض کرده‌اند. بین 6 گلزن برتر جام جهانی تا اینجا، تنها رابین فن پرسی یک شماره 9 کلاسیک محسوب می‌شود. البته مهاجم یونایتد در رده آخر این فهرست و در جایگاهی مشترک با آرین روبن قرار گرفته است. گل زدن بالها و هافبک‌های پشت مهاجم یکی از تم‌های اصلی جام 2014 بوده. "وقتی من برای تیم ملی بازی می‌کردم وظیفه شماره 10 ایجاد موقعیت و باز کردن فضا برای من بود. تدی شرینگهام این کار را به خوبی انجام می‌داد و انگار از پاس گل دادن بیشتر لذت می‌برد تا گل زدن." آلن شیرر، یکی از بهترین نمونه‌های شماره 9 کلاسیک در تاریخ معاصر فوتبال، از این تفاوت‌ها می‌گوید. "اما حالا شماره 10 ها، مثل نیمار و مسی و رودریگس، اکثر گل‌ها را هم خودشان می‌زنند." تا پیش از ابداع شماره 9 کاذب (false nine) به دست پپ گواردیولا و لیونل مسی، و قهرمانی اسپانیا در جام جهانی 2010 و یورو 2012 (اسپانیای قهرمان یورو 2008 هنوز با تورس به عنوان شماره 9 بازی می‌کرد) همه تیم‌ها حداقل با یک مهاجم مرکزی و هدف بازی می‌کردند. درسته که حفظ توپ در زمین حریف و دادن زمان و فضا به بال‌ها و هافبک‌ها برای اضافه شدن به حمله، همیشه یکی از وظایف شماره 9 بوده، اما وظیفه اصلی او چیزی نبود مگر گل زدن. زوج‌های تهاجمی در شیوه کلاسیک‌اش معمولا به 3 دسته کلی تقسیم می‌شدند: 1-سرعتی-قدرتی (امیل هسکی و مایکل اوون)، 2-سازنده، تمام کننده (آلن شیرر و تدی شرینگهام) و 3-مهاجمین شبیه به هم که هر کدام بخشی از خواص دو گروه دیگر را داشتند که به آن‌ها مهاجمین out and out می‌گفتند (اندی کول و دوایت یورک). در فوتبال امروز، یا حداقل چیزی که در جام جهانی دیدیم، شماره 9 و 10 وظایفشان را با هم عوض کرده‌اند. البته 2014 و 2010 تنها جام‌هایی نبوده‌اند که شماره 9 ها تاثیر کمی در سرنوشت‌شان داشته‌ باشند. جام 86 در بست در اختیار مارادونا بود که در واقع یک شماره 10 به حساب می‌آمد (اگر البته می‌شد پستی برای تعریف کرد). جام 70 هم که به تعبیر جاناتان ویلسون آخرین عصر سادگی و معصومیت فوتبال (یعنی جایی که نیروی انسانی بر تاکتیک برتری داشت و می‌شد صرفا بهترین بازیکنان را به زمین فرستاد و بازی را برد) بود تعلق داشت به چهار نیروی تهاجمی برزیل در سیستم 4-2-4 یعنی، پله، جرسون، توستائو و ریولینو. آیا این پایان کار شماره 9 است؟ تونی کاسکارینو، مهاجم سابق ایرلند، پاسخ می‌دهد: "هرچه فوتبال پیشرفت می‌کند، تعداد مهاجمین هدف درشت‌هیکل کمتر می‌شود. البته فوتبال همیشه چرخه‌ای بوده و خواهد بود. اما در حال حاضر این نوع بازیکن گونه‌ای در معرض انقراض است." امید کاسکارینو برای بازگشت شماره 9 ای که بار تیمش را بر دوش بکشد به اندی کارول است. "شاید اگر فصل خوبی را سپری کند بتواند دوباره در سطح اول جایی برای خودش پیدا کند. تمرکز من در بازی‌های پیش از فصل روی اوست."