دیشب استرس داشتم بعنوان پرسپولیسی تصمیم گرفتم بازی پدیده- استقلالو فقط از نتایج زنده پیگیری کنم دیدم پدیده گل زد چند دقیقه صبر کردم دیدم زمان نمیگذره گفتم برم بازیو نگاه کنم شاید نوع بازی باعث بشه راحت تر بشم اما امان از این گزارشگر واقعا الهتاب و هیجان رو بدرستی و زیبایی صد برابر میکرد صدایی با قدرت و از ته دل هیجان بازی رو 100 برابر کرد طوری که انگار سرعت بازی 1000 برابر و هر 10 ثاینه گلی ردو بدل بشه ..تصمیم گرفتم خاموش کنم چون طاقتشو نداشتم این یعنی گزارشگر کارشو درست انجام داده فقط در زمانهایی که بازی در جریان نبودو وارد حاشیه میشد انگار تجربه اجتماعی در این زمینه ها نداشت و زیاد خوشمزه نمیشد کارش وبنظرم اگه کار بشه روی این حرفاش بی رقیب میشه چون در گزارش خود بازی که بی نظیره
متاسفانه اینقدر میدونیم که این گونه گزارشگران صدا و فریادشان بجایی نمیرسه واجازه پیشرفت ندارن تا امثالی مثل احمدی و علیفر و قانع هستن که اینکاره نیستن فقط با هیجان مصنوعی و صداهایی ناجور و نافرم گزارشگری هستندو پشتیبانی میشن این دوستمون از مشهد و گیلان ( همون گزارشگر رادیوی داماش ) و گزارشگر اصفهان اجازه رشد و یادگیری بیشتر پیدا نمیکنن که راهش هم از تهران میگذره اونجاست که ابدیده واجتماعی ترو حرفه ای تر میشن صداهایی هستن واقعی و از ته دل انگار فریاد خاموش طرفداران توی خونه فوتبال هستن ...
پیشاپیش دست به جمله سازی مصنوعی و صحنه سازی نمی زنن( عباس قانع) که انگار صدا سازی میکنن تا بیشتر دیده بشن اما روزی از کار میفته این نمایشهای مضحک و بدلی! تشخیص این جملات نمایشی خیلی راحته و توی ذوق میزنه الگوی عباس قانع جواب نمیده چون اغراق بی حدی داره و امثال احمدی که فاجعه هستن یعنی حتی جای اصلاح نداره بلکه اینکاره نیست صدایی باریک و بی هیجان از ذات درونیش هست و درست بشو نیست فقط رانتو پارتی گردن کلفتی داره که اینقدر همه جا دیده میشه بدون ذره ای خلاقیت و استعداد...