نه تیکی تاکا، نه اتحاد آلمانی و نه هیچ چیز دیگر. اگر آلمان توانسته که قهرمان پنج دوره جام جهانی را هفت گله کند، به لطف رئال مادرید است. بله ، منظورم بهترین باشگاه قرن بیستم و احتمالا قرن بیست و یکم است (نه و من نه شما در سال ۲۱۰۰ این جا نخواهیم بود تا آن را ببینیم، به همین علت بحث در موردش بیهوده است). درسهایی که ژرمن ها از رئال گرفتند برای این قهرمانی نقش مهمی داشت. رئالی که با در هم کوبیدن سه آلمانی به دسیما رسید و رکوردی تاریخی را ثبت کرد. در ترکیب آلمان مقابل برزیل شش بایرنی حضور داشتند : نویر ، لام ، بواتنگ، شواین اشتایگر ، کروس و مولر. این شش نفر که با درخشش مقابل برزیل دنیا را شیفته خود کردند ، دو ماه پیش توسط رئال پنج تایی شدند. برخی می خواهند موفقیت آلمان را به گواردیولا ربط بدهند اما حقیقت این است که همان گواردیولا از رئال پنج گل خورد. آن شکست به منزله یک آب سرد ایدئولوژیک برای فوتبال آلمان بود. در خط دفاعی آلمان هوملسی حضور داشت که در برنابئو با بورسیا ۳-۰ شکست خورده بود. هوئدس ، دفاع چپ شالکه هم در ولتینس آرنا با دبل های کریستیانو، بیل و بنزما ۶-۱۲ شکست خورده بود. ۷ نفر از ترکیب اصلی آلمان در برزیل از تیم آنجلوتی ۱۷ گل خورد (ازدواجت مبارک ، مربی!) شالکه ۹-۲، بورسیا ۳-۲ و بایرن ۵-۰ از رئال شکست خوردند. کریستیانو ۷ گل به این سه تیم زد، یعنی به اندازه گلهایی که سه شنبه ژولیو سزار دریافت کرد. بیل و بنزما هر کدام سه گل زدن. راموس در مونیخ دبل کردند و موراتا و ایسکو هم گلهای دیگر را به ثمر رساندند. اگر رئال در این جام جهانی بازی می کرد، قهرمانیش قطعی بود، چون آلمان که بهترین تیم جام است را در هم کوبید! توماس رونکرو