والا آژاکس هم حذف شد. کامبک هم خورد. توی ورزشگاه خودش هم کامبک خورد. ولی هیچکس ایرادی بهشون نگرفت و اتفاقا ازشون تمجید شد کلی. چون اینطور نبود که با خوردن یکی دو گل خودشون رو ببازن و همه چی رو تموم شده بدونن. دست از تلاش بکشن و نظاره گر تلاش های حریف برای نابودی تیمی که براش بازی میکنن بشن. اون هم نه بازیکن های معمولی. بازیکن هایی که زیاده خواهیشون باشگاهو تبدیل به رکودردار دستمزد در بین باشگاه های اروپایی کرده ولی دریغ از یکم روحیه مبارزه جویی و تسلیم نشدن تا آخرین لحظه. تو اینجور بازی ها باید حریفو مثل یه دشمن بدذات ببینی که میخواد به حقت تجاوز کنه و در مقابل باید باهاش بجنگی و اجازه ندی هر کاری میخواد بکنه. این چیزی بود که من بارسایی میخواستم از تیمم ببینم فراتر از صعود یا حذف. ولی در عمل چی دیدم؟ تسلیم شدن محض و تعارف زدن به دشمن که بفرما هرکاری میخوای باهام بکن و هربلایی میخوای سر تیمم بیار!!
اینه که قابل بخشش نیست اینه که نمیشه قبولش کرد و همینه که جلوی امیدواری به آینده این تیم با این مربی و بازیکن ها رو میگیره