جدا از قسمت سومش که نایت کینگ رو زود حذف کردن، این قسمت اتفاقا قسمت فوقالعاده ای بود، شاید اکثر انتقادا به خاطره اینه که حداقل یه قسمت باید قبل این کار میشد تا بشه تغییر شخصیت دنریس و این چرخش داستان رو هضم کرد، یا اگه به اتفاقات گذشته که واسه بچه های سرسی افتاد نگاه کنیم واقعا دیگه نمیخواست تنها بچشو که تو شکمش بود از دست بده. بطور کل سریالای بزرگ به دلیل اینکه شخصیتهاشون پیش طرفدارا خیلی محبوب یا منفور میشن واسه پایان بندی و اتمام دچار مشکل میشن. توی ژانر تاریخی یه موقه ای سریال Rome طوری ترکونده بود که همه واسش له له میزدن(با گات اصلا قابل مقایسه نیست)، دیگه سریالایی مثه بورجیاس یا اسپارتاکوس بماند، وایکیگز هم راحت یه سرو گردن از این پایینتره. یادمه یه موقه ای سریالی مثه سوپرنچرالو با پخش هفتگی از فصل دوم داشتم دنبال میکردم (واقعا انرژی داشتم)،البته  از فصل دهم دیگه نگاش نکردم( خدا و خواهرشم آوردن تو سریال دیگه مسخرشو در آوردن :)) )، یا اینکه لاستی که موقع خودش شاهکار محسوب میشد یا همین دکستر ، همینارو که موقع خودشون شاهکاری بودن توی پایانشون به مشکل خوردن، حتی بریکینگ بد با اون عظمتش فصل اولش اون کشش لازم رو نداشت ، توی سریالای حال حاضر هم شاید چند مورد مثه وست ورلد و نارکوس , فارگو و بتر کال سال رو بشه به عنوان یه مجموعه واقعا عالی در نظر گرفت. در کل شاید سریالای شاهکار توی تاریخ که تونسته باشن چند فصل طرفداراشونو راضی نگه داشته باشن سخت پیدا بشه (همین ترودتکتیو که بعد فصل اول شاهد سقوط آزادش توی دو فصل بعدیش بودیم): شاید بعد از گات و برکینگ بد فقط بشه اسم شرلوک رو کنارشون آورد. ( البته خودم واکینگ دد رو هم خیل دوس دارم :) )