امروز بعد از خبر قطع همکاری یوونتوس و الگری دچار یه حس دوگانه عجیبی شدم! خوشحالی از امید به برون رفت از این بمبست و حس غم و ترس از هرنوع عقب گرد. قصد دفاع یا مقایسه ی هیچ مربی رو ندارم اما خوب یه جورایی پنج سالی هست به این یوونتوس با زیاد و کمی هاش زشتی و زیبایی هاش تلخی و شیرینی هاش و در آخر شکست ها و پیروزی هاش عادت کردیم، اما کنار همه ی اینها به یک مورد دیگه هم شدیدا عادت که چه عرض کنم اعتیاد پیدا کردیم : نگاه از بالا! باور به پیروز بودن و تنها گله و نگرانی ما شد بازی دفاعی و نه چندان زیبا اون هم دقیقا بعد از ۵ سال تحمل انواع و اقسام شکست ها و تحقیر ها، درسته دلیل این اعتیاد زیبا قطعا یک نفر نبوده و نخواهد بود انیلی ، ماروتا ، پاراتیچی ، ندود ، کونته ، بازیکنان و الگری که نام آخر ۵ سال از این هشت سال شکوه رو با همه سختی ها و آسونی هاش به دوش کشید و آخر فصل خسته تر از همیشه مارو ترک میکنه
ممنون مربی برای همه چیز ممنون
امیدوارم هرکس جای الگری میاد مارو مجبور به ترک این اعتیاد زیبا نکنه.
پوزش بابت پست طولانی