طبق گزارش موندو, زمانی که پس اتمام بازی لیونل مسی به اطراف نگاه می‌کرد، نیمی از هم‌تیمی های او روی زمین افتاده بودند. در این سمت آرتورو ویدال توپ را به صورت دیوانه‌وار به بالای دروازه فرستاده بود و در آن سمت مارسلینو مجذوب لذت کسب جام شده بود.

در شبی که لوئیس سوارز؛ بهترین دوست لئو در تیم به علت مصدومیت بازی را از دست داده بود و عثمان دمبله و تراشتگن نیز نمی‌توانستند مسی را در زمین یاری کنند، او از همیشه تنها تر بود. کوتینیو به هیچ عنوان در حد و اندازه‌‌‌های قیمت انتقال خود نبود، بوسکتس هیچ نشانی از ستاره سال‌های اخیر نداشت، راکیتیچ واکنش عجیبی به تعویض نشان داد، ویدال نتوانست توپ دروازه خالی را به گل تبدیل کند و از همه مهم تر در بازیکنان خط دفاع تیم هیچ انگیزه‌ای دیده نمی‌شد. اما باز هم مسی بود که توانست بار ها دروازه والنسیا را تهدید کند و یک گل نیز به ثمر رساند.

 

مسی به هیچ وجه نباید معذرت خواهی کند. او هیچوقت دست از تلاش برنداشته است و همواره با گل‌ها و جادوی خود تیم را نجات داده است. اما برای موفقیت، او به بهترین دوستان و بازیکنان احتیاج دارد؛ چیزی که هیچ نشانی از آن در بازی دیشب دیده نمی‌شد. در صورت استمرار روند فعلی، هر روز برای مسی سخت‌تر و سنگین تر خواهد شد و ضربه‌ای که پس از بازنشستگی او به تیم وارد می‌شود، جبران ناپذیر خواهد بود.

با این اوصاف؛ به نظر می‌رسد مدیران بارسلونا برای استفاده از سال‌های پایانی دوره لیونل مسی در تیم، ملزوم به ایجاد یک انقلاب در ترکیب تیم خواهند بود.

به نظر می‌رسد والورده و بازیکنان بارسا پشت گل‌های جادویی لیونل مسی پنهان شده‌اند. در شبی که بازیکنان با فشار باقی‌مانده از بازی مقابل لیورپول پای به میدان گذاشتند، یک برد می‌توانست پایان قابل قبولی برای این فصل به حساب بیاید. اما اعضای تیم عادت کرده بودند به درخشش مسی؛ به اینکه او یک‌تنه بار کل تیم را به دوش بکشد و فراموش کرده بودند که فوتبال یک ورزش تیمی‌ست. اکنون زمان آن رسیده که این سوال پرسیده شود: " چه کسی از لیونل مسی به خاطر تنها گذاشتن او در تیم عذرخواهی خواهد کرد؟"

البته خودم مسب رو یکی از مقصر های این وضعیت می دونم

چرا باید با این حال هنوزم از حلوا حمایت کنه؟!!!!