بگذار اینگونه شروع کنم ، رویایی که پرپر شد . رویای کاپیتان حالا ، رویای رئیس سابق ، رویای یک ملت و رویای من .... میگویند تقصیر توست که به جام نرسیدید ، باور کن این جمله خنده دار است ، حتی از جمله های گزارشگران ایرانی هم خنده دار تر .... مگر تو چه کردی ؟ نه بگذار درستش کنم ، مگر تو چه کار نکردی .؟ میگویند حق توماس مولر آلمانی و خیلیاهای دیگر را خورده اند که تو بهترین بازیکن شدی .مگر بهترین بازیکن کیست ؟ مگر نباید موثر باشد ؟ مگر نباید باعث بالا آمدن تیم بشود ؟ مگر نباید حتی یک کار به ضرر تیم نکرده باشد ؟ اگر تو نبودی این تیم ، با چه کسی میخواست به فینال برسد ؟ پالاسیو ؟ هیگواین ؟ یا آگوئرو ؟ چه کسی ؟! یا شاید رومرو یک تنه از داخل هجده خودی باعث صعود میشد .... ولی اگر مولر نبود ، یک نیمکت پر از ستاره های بی چون و چرای دنیای فوتبال بودند که تیم را بالا بکشند . خب ، جام پرید . اکسیری که برای تو جاودانگی به ارمغان می آورد به دست شخص دیگری خورده شد . شاید واقعا تقصیر توست ، احتمالا تقصیر توست که هیگواین دروازه خالی را گل نمیکند ، تقصیر توست که پالاسیو در حد بچه های محله ما هم بازی نمیکند ، تقصیر توست که مربی تیم بی تجربه است و توانایی بودن در تیمی به این بزرگی را ندارد و.... تقصیر توست که تا بعد از ظهر همان روز همه پشتت بودند و بعد از بازی روزنامه ها نوشتند که تو ضعیف ترین بازیکنی هستی که تا بحال دیده اند و تو شدی تنها ترین تنها ... اینجور که بنظر میرسد همه چیز تقصیر توست . خدا را چه دیدی شاید تو برزیل را حذف کرده ای ، تو کلمبیا را حذف کرده ای ، تو کمر نیمار را شکسته ای ، تو نگذاشتی انگلیس به آرزویش برسد ، تو نگذاشتی ایتالیا صعود کند و ... آری لیونل مسی ، رویای پرپر شده و همه اینها تقصیر توست ....