دو جام ملی ای که رونالدو به زعم بعضی افراد توشون موفق بوده و تونسته قهرمان بشه در واقع چیزی جز ناکامی و عدم صلاحیت برای بردن عیچ عنوانی نبوده.
اولی که مهم تر هم بود و در واقع تنها جام واقعی محسوب میشه، یورو 2016 بود که پرتغال در گروهش در کمال عدم شایستگی صعود کرد. توی گروهشون سوم شدن و باید طبق فرمت سال های قبل حذف میشدن اما بخاطر تغییر فرمت (جالبه همیشه این تغییر فرمت ها به نفع رونالدو تموم میشه. یکی دیگش یکی کردن توپ طلا و جایزه بازیکن سال در سال هایی که مسی برنده میشد و جدا کردنشون در سال هایی که رونالدو می برد) و با این وجود در سمت ساده جدول حذفی افتادن و بازم در کمال عدم شایستگی و با ضربات پنالتی رقیبارو کنار زدن.
این یکی هم که لیگ ملت های اروپا بود و اصلا جام به حساب نمیاد و در اصل همون بازی های دوستانه ملی بود که برای جدی گرفته شدن یه جام الکی و بی هویت براش قرار دادن و رونالدو فقط با دو بازی که تازه توی یکیشون عملکرد خوبی داشت برنده اش شد.
این ها میشه درخشش ملی!! مجموعا روی هم 10 بازی نمیشه همه این ها. که در مهم ترین هاش یعنی فینال های دو جام هم رونالدو یکیشونو اصلا بازی نکرد (فینال یورو 2016) و در دیگری هیچ درخششی نداشت.
حالا عملکرد مسی در رده ملی جالبه که ازش بعنوان ناکامی یاد میشه. سه فینال کوپا امریکا بعنوان جامی معادل یوروی اروپا که در دوتاش ستاره اصلی تیمش و عامل اصلی رسیدن به فینال بوده. نایب قهرمان جام جهانی (که بیشتر از هزارتا لیگ ملت های اروپای مسخره ارزش داره و از قهرمانی یورو هم با ارزش تره) و بازم خودش عامل اصلی و ستاره تیمش بود. و صعود دادن آرژانتین به جام جهانی 2018 با هت تریک در مقابل اکوادور و درخشش در بقیه بازی ها که اگر مسی نبود حتی به جام جهانی صعود هم نمیکردن.
حقیقت اینه که نه رونالدو نه مسی درخشش باشگاهشون رو در تیم ملی نداشتن و در یه حد عملکرد داشتن که اونم حدی متوسط رو به بالا بوده. نه رونالدو خیلی درخشان بوده و نه مسی مطلقا ناکام. فقط به درخشش ها و موفقیت های مسی جامی داده نشده همین.