حالا بگذریم از اینکه همان یکی، دو عکس لو رفته از بوفون با سیگار، حسابی برای او گران تمام شد و کلی قیلوقال به پا کرد. نکته مهمتر اما خصلت دنبالهدار ما ایرانیها در برخورد گزینشی و منفعتی با پدیدههای مختلف است؛ آنجا که یکی مثل پیام صادقیان از کاراکتری به عظمت جیجی بوفون، فقط همان یک سیگار روشن را میبیند و احوال خودش را با او قیاس میگیرد.
بوفون فقط سیگار نیست؛ مهارت و وفاداری و اخلاق و احترام به رقیب هم هست. آرتورو ویدال فقط تتو نیست؛ جنگندگی و تعصب و انگیزه بیپایان هم هست. زینالدین زیدان فقط کله زدن به بازیکن رقیب نیست؛ یک دنیا استعداد و نبوغ و اثرگذاری بیمنت هم هست. کریس رونالدو فقط غرور نیست؛ عجیبترین اشتهای سیریناپذیر جهان برای پیشرفت روزافزون هم هست. دنی آلوز فقط مسخرهبازی و مدل موهای عجیب و غریب نیست؛ پشتکار و ناامید نشدن هم هست، آنقدر که وقتی نامهربانانه از بارسا بیرونش میکنند، با یوونتوس و پاریس قهرمانیها را درو میکند. او مردی است که یکتنه به اندازه تاریخ منچسترسیتی قهرمانی اروپایی دارد، اما اگر به ما باشد از دنی فقط بعضی رفتارهای چندشآورش را کپی میکنیم. در این فوتبال مربی داشتهایم که بازیکنش را جلوی چشم مردم کتک زده و موقع مواخذه، به لنگه کفش فرگوسن استناد کرده که روزگاری به سمت دیوید بکام پرتاب شد. از این بامزهتر هم داریم؟
این سبک زندگی خیلی از ما در ایران است که فقط هم به فوتبالیستها محدود نمیشود. مردم عادی هم وقتی آن طرف آب را میبینند، تنها حسرت حقوق و مزایای شهروندی را میخورند و همه حواسشان به بیمه بیکاری و آب و هوای خوب و درمان مجانی و این قبیل داستانهاست. اینجور مواقع تکالیف و وظایف شهروندی برای کمتر کسی اهمیت دارد؛ اینکه تو هم به عنوان یک آدم عادی باید روزانه حداقل ۸ ساعت کار مفید برای کشورت انجام بدهی، یک سر سوزن تسامح یا کجروی نداشته باشی، در مصرف انرژی به شدت صرفهجویی کنی و داشتههای آب و خاکت را برای نسلهای بعد هم نگه داری. چند نفر را دیدهاید که به خاطر این آرمانها دو تکه لباس بیشتر بپوشند، درجه بخاری را کم کنند یا در عین تمکن مالی با مترو و اتوبوس رفتوآمد کنند و دو لیتر بنزین کمتر بسوزانند؟ ما همه شاید صادقیانهایی باشیم که به بوفون نگاه میکنیم، اما فقط سیگار لای دو انگشتش را میبینیم. گل