فوتبال برزیل با پنج قهرمانی و بیست حضور در جام جهانی بدون رقیب پر افتخارترین و پر سابقه ترین تیم تاریخ این جام به شمار می رود. آنها آخرین بار در سال 2002 با شکست آلمان موفق به فتح جام جهانی شدند و بعد از آن سه دوره پیاپی را با ناکامی گذرانده اند. طلایی پوشان که همیشه در آغاز جام جزو مدعیان اصلی قهرمانی به حساب می آیند دیگر مثل سابق تیمی ترسناک برای حریفان نیستند و ابهت سابق را کاملاٌ از دست داده اند.
اینک 12 سال از آخرین قهرمانی برزیل در جام جهانی می گذرد و آنها کماکان مسیری را برای تیم ملی شان در پیش گرفته اند که در آن دوران منجر به قهرمانی شان شده بود. اما آیا حریفانی که در آن سال ها شکست خورده فوتبال برزیل بودند اینک همان تیم های سابق هستند؟ بدون شک جواب منفی خواهد بود. همان آلمانی که برزیل در فینال سال 2002 با دو گل شکستش داده بود امسال در میان هزاران هوادار برزیلی این تیم را گلباران کرد تا فوتبال برزیل را از خوابی که سال هاست در آن فرو رفته بیدار کند.
در حالی که فوتبال دنیا روز به روز به سمت مدرنیته پیش می رود و تفکرات پیچیده تئوریسین های فوتبال نتایج را در زمین بازی مشخص می کنند برزیلی ها دست به دامان اسکولاری شدند که با 12 سال قبل هیچ تفاوتی از لحاظ نگرش به فوتبال نداشت. آنها سال هاست که این اشتباه را مرتکب می شوند و این کار مختص جام بیستم نبود. سال 2006 خیلی ها برزیل را که مدافع عنوان قهرمانی نیز بود با حضور ستاره هایی چون رونالدو، آدریانو، رونالدینهو و کاکا قهرمان دوباره جام پیش بینی می کردند. آن دوره هدایت برزیل به پریرا سپرده شد که سال 94 سرمربی برزیل قهرمان بود، اعتماد به پریرای کهنه کار تنها به واسطه داشتن تجربه چیزی جز حذف در یک چهارم و سوختن یکی از طلایی ترین نسل های فوتبال برزیل در پی نداشت. چهار سال بعد هدایت تیم ملی برزیل به کارلوس دونگایی سپرده شد که هیچ سابقه مربیگری قابل ذکری نداشت، برزیل آن دوره نیز با ارائه ناامید کننده ترین بازی ها در مرحله یک چهارم به هلند باخت و حذف شد. داستان این دوره نیز مشابه دوران پیش بود که قبلاٌ به آن اشاره شد.
یکی از نکات جالب توجه در بازی های سه دوره اخیر تیم ملی برزیل، حذف شدن این تیم توسط تیم های اروپایی است به طوری که هر سه بار این تیم توسط سه تیم از اروپا شکست خورده و از رسیدن به مراحل بالا باز مانده است. فرانسه، هلند و آلمان سه تیمی بودند که در سه دوره گذشته موفق به شکست دادن برزیل شده اند. این مساله می تواند یک تلنگر بزرگ باشد برای فوتبالی که زمانی تیم های اروپایی جرات حمله کردن به دروازه اش را نیز نداشتند. در حالی که اروپایی ها با استخدام سرمربیانی با دانش روز به روز تیم های خود را دست نیافتنی تر می کنند برزیلی ها با استخدام سرمربیان سنتی و یا بی تجربه مدام در حال در جا زدن هستند.
شکست 7-1 برابر آلمان و 3-0 مقابل هلند شاید یک اتفاق تلقی شود ولی خبر از حوادثی تلخ در آینده می دهد که اگر برزیلی ها هشیار نباشند فوتبال این کشور را به سمتی خواهد برد که دیگر نامی از آن برزیل بزرگ باقی نخواهد ماند. تحقیر فوتبال برزیل در این دوره یک حادثه تاریخی بود که اگر مسئولین این تیم دست از تفکرات سنتی خود برندارند به یک عادت تبدیل خواهد شد و آن زمان باید فاتحه فوتبال این کشور را بخوانیم و سال ها بعد در تلاش برای قبولاندن این مساله به نوادگان خود باشیم که روزی فوتبال برزیل در دنیا یکه تازی می کرد.