تیم ملی برزیل در هر دوران و هر زمانی مستعد بهترین بودن در هر دورانی است. ستارگانی بیشمار و فوقالعاده که همواره در این تیم ظهور یافته و عصری تاریخی را برای خود ساختهاند اما بدون شک تیمترین برزیل تاریخ را میتوان برزیل 1994 دانست.
تیمی کامل و یکدست که با هدایت آلبرتو پریرا بر قلۀ فوتبال جهان ایستاد و توانست جام جهانی را فتح کند. شاید روماریو و بهبهتو را بتوان تک ستارههای آن تیم به صورت فردی نامید اما بازیکنانی همسطح مانند رای، دونگا، برانکو، جورجینیو، لئوناردو، سیلوا و تعدادی دیگر از این بازیکنان در قالب یک تیم منطقیتری ژوگوبونیتوی (فوتبال زیبای برزیلی میتنی بر تکنیک فردی و ذاتی) تاریخ را به معرض نمایش گذاشتند.
برزیل در جام جهانی 1994 در گروه B یا تیمهای روسیه، کامرون و سوئد همگروه شد و توانست با دو پیروزی مقابل روسیه و کامرون و تساوی برابر سوئد به عنوان تیم اول به یکهشتم نهایی صعود کند. در این مرحله با تک گل بهبهتو در دقیقۀ 72 از سد آمریکا گذشت. در ادامه و در مرحلۀ یکچهام نهایی در یکی از دیدنیترین رقابتهای تاریخ جامهای جهانی با نتیجۀ 3 بر 2 از سد هلند قدرتمند آن زمان گذشت. گلهای برزیل را در آن دیدار روماریوی نابغه، بهبهتوی جذاب و برانکوی دوستداشتنی به ثمر رساندند تا در نیمهنهایی بازهم با سوئد روبرو شوند و اینبار با تک گل روماریو در دقیقۀ 80 پیروز میدان لقب گیرند و راهی فینال شوند.
اما دیدار فینال و جذابترین تساوی بدون گل فینالهای جام جهانی. تقابل روماریوی نابغه و باجیوی بینظیر به ضربات پنالتی کشید تا بزرگترین حسرت بودای کوچک و طرفدارانش در آن فینال با به بیرون رفتن پنالتی باجیو رقم بخورد. اما برزیل پس از 24سال و 6بار ناکامی در جام جهانی توانست عنوان نخست را به خود اختصاص دهد تا لقب جاودانه به این نسل از برزیلیهای معمولی تعلق گیرد.