تو این مطلب میخوام یه مقدار منطقی تر و به دور از هیجانات نقل و انتقالات مقایسه ای بین سرخابی ها داشته باشیم
------------------------------------------------------------
-امیرحسین صادقی: صادقی با سنی که داره ،32 سال، امکان لژیونر شدن خیلی کم بود و اگه بخوایم منطقی باشیم تو پستش جزو 5تای اول ایران نیست (سیدجلال،منتظری،شجاع،عقیلی،عبدالله کرمی).
-هاشم بیک زاده: هاشم هم با 30 سال سن شانس خیلی کمی برای لژیونر شدن داشت مخصوصا که تو جام جهانی یه دقیقه هم بازی نکرد.
-خسرو حیدری: فکر نکنم هیچ تیم بوندس لیگایی بخواد یه بازیکن 30 ساله بخره. میموند کشورای عربی که خودش علاقه ای به بازی توشون نداشت.
-آندرانیک تیموریان: و اما قضیه آندو یه مقدار متفاوته ، تیمای قطری واسه آندو پیشنهاد داده بودن ولی کمیته المپیک قطر که مجوز بازیکنای خارجی رو صادر میکنه به خاطر جریانات بازی برگشت ایران-قطر تو دوحه اجازه خریدشو به هیچ تیمی نداد. اماراتم که.... با توجه به سنش لژیونر شدنش با پیشنهاد مناسب خیلی بعید بود.
------------------------------------------------------------------
-سیدجلال حسینی: باید به سید جلال حق داد که تو سالای آخر فوتبالش دنبال تامین آیندش باشه بخصوص با این وضعه ارز که پیشنهادای 1.5 میلیارد تومانی تیمای داخلی در برابر پیشنهاد 1.5 میلیون دلاری تیمای عربی پشیزی نمی ارزه.
-محمدرضا خلعتبری: خلعت نشون داده که همیشه دنبال پول بیشتره و از این نکته هم نمیشه گذشت که تمایلاتش به سپاهان خیلی بیشتر از پرسپولیس بود.
-مهرداد پولادی: مهردادم با بازیای عالیش تو جام جهانی ثابت کرد نسلی تو فوتبال ایران وجود دارن که مربیای ایرانی بلد نیستن چطوری ازشون بازی بگیرن(پولادی زمان دنیزلی رو با زمان دایی مقایسه کنید) و با توجه به پیشنهادات خوب اروپاییش هر عقل سلیمی حکم به ترک پرسپولیس می داد.
