فوتباليستي كه شاعر بود
ريكلمه، شماره 10 محبوب آرژانتيني خداحافظي كرد
خبر خداحافظي اش خيلي زود رسانه هاي تمام دنيا را پر کرد. در دنياي مجازي ثبت جمله «رومن از تو ممنونيم» يکباره زياد شد و پس از آن ديگر همه متوجه شده بودند خوان رومن ريکلمه، شماره 10 که با رمز خودش فوتبال بازي مي کرد، کفش هايش را آويخته است.بازيکني که اولين بازي باشگاهي اش را براي بوکاجونيورز در سال 1996 در هجده سالگي انجام داد، به يکي از مرموزترين بر تن کنندگان پيراهن شماره 10 معروف باشگاهش بدل شد و خيلي از هواداران را با خودش همراه کرد و البته به همان اندازه منتقد هم داشت، به نحوي که مدتي حتي درون زمين ديده نشد، اما به راهي که آغاز کرده بود، ادامه داد و به آن اصرار ورزيد و برايش مهم نبود چه اتفاقي مي افتد.«او تابوها را شکست. مي فهميد، سرعت ذهنش بالابود، براي فوتبال احترام مي گذاشت و عاشق توپ بود و بهترين سخنوري بود که ديده بودم. دلمان برايت تنگ مي شود رومن». اين متني بود که خوان پابلو وارسکي، خبرنگار روزنامه «اوله» آرژانتين به دنبال خداحافظي ريکلمه از دنياي فوتبال در شبکه اجتماعي اش منتشر کرد. هوراسيو پاگاني ستون نويس بازنشسته اين روزنامه در وصف ريکلمه اين گونه نوشت: «مخترع دوم فوتبال بود؛ اولي انگليس بود که اختراعش به صد سال قبل برمي گردد.»بازيکني چون ريکلمه مي توانست دليلي باشد تا فوتبال را دوست داشته باشيم. در کشوري که احساسات نسبت به شماره 10 و نقش آن در تيم ملي فوق العاده زياد است، دستيابي به اين پيراهن بيانگر اين است که ريکلمه به جايگاه واقعي اش در فوتبال آرژانتين رسيده بود، اما از آن فراتر نرفت و متوقف شد. منتقدان او هميشه با واقعيت هايي که در باره ريکلمه وجود داشت، دوئل کردند و خيلي از آنها به وي لقب «پکو فريو» را دادند. البته ريکلمه به انتقادها توجهي نمي کرد و هميشه آرام بود. با اين حال روزنامه هاي آرژانتين پس از خداحافظي وي برايش سنگ تمام گذاشتند و به سال ها تلاش او براي فوتبال آرژانتين پاسخ دادند که ازجمله آنها روزنامه «لاناسيون» بود که دوران فوتبالي وي را در دنياي اعداد به صورت اينفوگرافيک درآورده بود. همچنين روزنامه اوله اولين مصاحبه اش با او را با عنوان «چگونه يک افسانه شروع شد» بار ديگر به چاپ رساند تا خاطرات را يادآوري کند.به احتمال زياد نقطه اوج دوران فوتبال ريکلمه به سال 2006 بازمي گردد؛ جايي که حضورش در ويارئال، اين باشگاه کوچک را در نقشه بزرگ فوتبال اروپا قرار داد و به دنبال آن به عنوان يک رهبر آرام تيم پيچيده آرژانتين را در جام جهاني 2006 به هماهنگي درآورد تا يکي از زيباترين عملکردهاي اين تيم در تاريخ جام جهاني رقم بخورد. با اين حال او هميشه در شرايط خوبي فوتبالش را بازي نکرد. زماني که از بوکا به بارسلونا پيوست تنها چيزي که برايش قابل لمس بود، داشتن مربي اي بود که او را نمي خواست و بندرت از وي بازي مي گرفت. از سوي ديگر جدايي او از بوکا براي هواداران تلخ بود و بسياري پس از اين اتفاق وي را متهم به پول پرستي کردند، در حالي که ريکلمه سال ها براي باشگاهش زحمت کشيده و حاضر بود بدون دستمزد و مجاني براي اين تيم بازي کند. يکي از اين افراد موريسيو مکري رئيس باشگاه بود که در آن زمان فرمانداري شهر بوئنوس آيرس را هم در اختيار داشت، اما ريکلمه جسورانه در مقابل او ايستاد و بدون ترسي حقايق انتقالش به بارسلونا را بيان کرد.مارسلو مورا آراخو در کتاب ده بازگشت بزرگ خود مي نويسد، خوان رومن ريکلمه فوتباليست، شاعر و بازيگري بود که به بوکا بازگشت تا ثابت کند پيراهن اين باشگاه حق اوست. «هنگامي که آديداس برنامه اي ريخته بود که از او عکس تبليغاتي گرفته شود، ديدم که با دستيار عکاس حرف مي زند و به او کمک مي کند تا نور صحنه را تنظيم کند. او از دستيار مي پرسيد چگونه مي تواند در مادريد کار کند. همه کساني که آنجا حاضر بودند، تعجب کرده بودند. به ياد نمي آورم که يک فوق ستاره فوتبالي چنين رفتاري داشته باشد. ريکلمه به کارگراني که اطرافش بودند کاملااحترام مي گذاشت.»ريکلمه همواره ذات و احساسات يک پسربچه آرژانتيني را که عاشق توپ و فوتبال بود، حفظ کرد و آن را نشان داد. او علاوه بر اين که فوتبال بازي مي کرد، از دوشنبه تا شنبه سر کار هم مي رفت. «هيچ وقت نمي توانستم يکشنبه ها سر کار بروم، چون در اين روز از فوتبال بيشتر لذت مي بردم». او با رمز خودش بازي و زندگي کرد. چيزهايي در زندگي برايش مهم بوده و هست که خيلي از آنها در زندگي فوتباليست هاي ديگر ملموس نيست. او وفاداري اش به دوستان دوران کودکي، همسايه ها، خانواده و باشگاه هايش را حفظ کرده است.ريکلمه چند سال قبل از اروپا به آرژانتين بازگشت تا بار ديگر پيراهن بوکا را بر تن کند. در آن سال او در کشورش بيشترين حقوق را دريافت مي کرد، اما مدتي بعد قراردادش را فسخ کرد تا به تيم آرژانتينيوس جونيورز بپيوندد؛ جايي که او فوتبال را در دوران کودکي از آنجا شروع کرده بود. ريکلمه دسامبر گذشته کاري کرد که اين تيم بار ديگر بتواند به دسته اول فوتبال باشگاه آرژانتين برگردد. او در جام جهاني 2002 بازي نکرد و همين اتفاق در جام جهاني 2010 هم برايش افتاد، اما اين باعث نشد مردم آرژانتين او را فراموش کنند. يک راننده تاکسي در شهر بوئنوس آيرس درباره او مي گويد: «اگر تنها يک چيز وجود داشته باشد که به خاطر آن به رومن احترام بگذارم، اين است که او تنها فوتباليستي است که در اين کشور به مارادونا گفت: لعنتي!» او هيچ وقت به قهرماني جام جهاني نرسيد، اما هميشه از سوي بازيکنان بزرگ جهان مورد تمجيد قرار گرفت. زماني که زين الدين زيدان براي آخرين بار در زمين فوتبال حضور پيدا مي کرد تا آخرين بازي خودش را انجام دهد به گرمي ريکلمه را در آغوش گرفت. خيلي ها تلاش کردند قهرماني ها و افتخارات کم او را به اين نسبت دهند که وي بازيکن بزرگي نبوده، اما بازگشت وي به بوکا نشان داد که تا چه اندازه محبوبيت دارد.
مترجم: عرفان آذر