سرعت :

تیری هنری

کریس رونالدو

چابکی :

مسی

فیزیک بدنی :

خاویر زانتی (تا چهل سالگی روی فرم بود)

قدرت بدنی :

دروگبا

پرش:

کریس رونالدو

پله

تکل زنی:

مالدینی

کاورینگ(پوشش دادن در دفاع):

بارزی

بازیسازی:

ژاوی

پاس بلند:

بکهام

پاس توی عمق:

مسی_مایکل لادروپ

تکنیک :

رونالدینیو زیدان مارادونا پله

استپ کردن توپ:

زیدان _ برگکمپ

هنر دریبل زنی :

مارادونا مسی مشترک

پنالتی گیری :

یاشین

شوت گیری:

وندرسار

تک به تک گیری:

نویر _ کاسیاس

جاگیری درون دروازه :

صد در صد بوفون 

خروج از دروازه :

نویر

شوت زنی :

باتیستوتا جرارد 

ضربه آزاد :

جونینیو_بکهام مشترک

سمج بودن و چسبندگی :

کانته و داویدز مثل مگس صاحب توپو ول نمیکنن

سرزنی:

بیرهوف _ کریستیانو مشترک

گلزنی:

گرد مولر

شخصیت و جسارت :

زیدان و مارادونا

کات بغل پا :

بکهام

کات بیرون پا :

روبرتو کارلوس

عضلات پا :

روبرتو کارلوس و زانتی

عضلات بالاتنه :

سیدورف ک سیکس پک و پشت بازوش مثل بدنسازای حرفه ای بود

فانتزی بازی:

اوکوچا رونالدینیو

ضربه ی نوک پا :

روماریو ک پدرسوخته ای بود برا خودش و توی محوطه جریمه تیرش خطا نمیرفت

چیپ زنی :

مارادونا مسی روماریو هر سه خوب بودن نمیدونم کدوم بهتر چیپ میزدن

برگردون و ضربات والی :

پله و ریوالدو

آچار فرانسه : 

 زانتی رو ک فک کنم فقط دروازبان بازی ندادن ، دفاع وسط دفاع راست هافبک راست هافبک چپ دفاع چپ هافبک دفاعی هافبک وسط همه جا دیدمش ، حتی زمانی وینگر و مهاجم دوم سمت راست هم بازی میکرد تو اینتر 

موش مرده :

اسکیلاچی پدرسوخته ، هیچکس جدیش نمیگرفت ولی توی جام جهانی 90 خدایی کرد

از گور بازگشته :

روجر میلا بازیکن کارمون توی جام جهانی 90

استفاده از پای غیر تخصصی:

مالدینی ک کاملا دوپا بود ، پدرو و دمبله هم ک تکلیفشون با خودشون مشخص نی 

بازی تک ضرب:

توتی ک خوراکش بود توپایی ک بهش میرسه رو تک ضرب بندازه پشت دفاع 

بهترین بازیگر :

لوییس سوارز ، خوراکش دایو و پنالتی گرفتنه ، عاشق کاراشم :) نیمار و کریس و نازاریو هم رقبای سرسختشن توی این امر

هوش :

لمپارد 

پرتلاش :

علی دایی و کریس رونالدو هر دوشون به نوعی نون زحمت و مشقت کشیدناشون توی تمرین رو خوردن ، درسته ک هر دوشون استعداد و پتانسیل بزرگی داشتن اما با تلاش و پله پله خودشونو تا این حد بالا کشیدن ، اگه کریس رونالدو میخواست مثل مارادونا و رونالدو اوریجینال زندگی بکنه هیچ وقت ابر ستاره نمیشد 

با توجه به شناختی از کریس رونالدوی جوان ینی بین 2004 تا 2006 داشتم اصلا فکرشم نمیکردم روزی برسه ک توپ طلا ببره چه برسه به اینکه بخواد 5 بار بهترین بازیکن جهان شه ، رونالدو اوایل بازیش هیچ شباهتی به سوپر استارهای اون زمان فوتبال مثل زیدان و رونالدینیو نداشت 

و در آخر بحث جذابیت و خوش تیپی ک بکهام و باتیستوتا سرور و سالار جذابای عالم بودن