یه زمانی بازیکن فقط یه بار شانس بازی در بارسا رو پیدا می کرد و اگر اون شانسو از دست میداد دیگه تموم بود. و باید فقط حسرتشو میخورد. اما الان میبینیم بازیکنی مثل گریزمان که پارسال پیشنهاد بارسا رو رد کرد در حالیکه قول داده بود، یا نیماری که به اون شکل بارسا رو ترک کرد در حالیکه همه چی داشت، حرف اومدنشون به بارسا هست. وقتی بازیکن های دیگه هم اینو ببینن و بفهمن میتونن الان پیشنهاد بارسا رو رد کنن و بعدا دوباره بارسا خواهانشون میشه، طبیعیه که دستمزد های بالای پاریس و یووه وسوسه شون کنه و بگن حالا برم یووه بعدا بارسا دوباره میاد دنبالم (این متن رو به حاسب تحقیر تیمی مثل یووه نذارید چون اونا هم تیم بزرگین. و خب ممکنه یه بازیکن هم برعکس باشه و مثلا از اول به یووه علاقه داشته باشه ولی بخاطر پول به بارسا و رئال بیاد. در مورد ده لیخت واضحه که اول میخواست به بارسا بیاد و حالا جهتشو به سمت یووه تغییر داده)
تفکر مدیریتی اشتباه داره به بارسا بدجوری ضرر میزنه
ده لیخت و ده لیخت ها فرزندان و نواده های نقل و انتقالاتی امثال نیمار و گریزمانن. نسل جدیدی از بازیکن های پولکی و بی تعصب که اصولا به تیم خاصی از اول علاقه ندارن و هر وری میرن که بیشتر به نفعشون باشه