مگان رپینو، کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان آمریکا،در فینال هم گل زد تا تیمش قهرمان جهان شود.. همین مگان که وقتی درمورد احتمال دعوت تیمش به کاخ سفید از او پرسیده شد، با پوزخند پاسخ داد «من که به کاخ سفید لعنتی نمی‌روم!» همان زنی که با وجود همه تهدید‌های فدراسیون و سیاستمداران، موقع پخش سرود ملی آمریکا به اعتراض به تبعیض نژادی و برای همدلی با «جنبش جان‌ سیاهان اهمیت دارد» زانو زده‌ و همخوانی نمی‌کند. همان که درخشیدنش به عنوان یک زن همجنسگرا در جام جهانی، مصادف‌شده با ماه غرور رنگین‌کمانی. فقط اینها نیست. تیمش فدراسیون فوتبال آمریکا را به خاطر تبعیض جنسیتی در اختصاص منابع به دادگاه کشانده‌، اقدامی که به نظرشان بخشی از مبارزه جهانی با شکاف جنسیتی دستمزد است. و بله، ژست پیروزی مخصوصش هم محشر است!  سر جایش ایستاده، دست‌هایش را از دو سو گشوده، که یکی متمایل به سمت آسمان است. سر و سینه‌اش را هم کمی بالا داده با لبخندی بر لب. انگار که مثلا به تماشاگران یا به یک ناظر نامرئی بگوید بفرما! فوتبالیست‌ها معمولا پس از گلزنی و پیروزی می‌دوند دور زمین یا روی سر و کول هم می‌پرند، اما ژست او ببیشتر شبیه حرکت پایانی یک هنرمند روی صحنه نمایش است...