دیشب تیم ملی والیبال ایران (لات کوچه های خلوت) به یک مشت بچه لهستانی باخت . به جوانها و استعدادها میدان ندادیم ،بهانه این بود که حالا وقت نتیجه گیری است .  نتیجه هم نگرفتیم (جز یک عدد موز ناقابل). حالا بماند که تورنمنت درجه چند فدراسیون جهانی چه جای نتیجه گیری است . مربی ابله که تعویض بلد نیست و گمان می کند همانند فوتبال اگر دست به تعویض بزند دیگر امکان بازگشت بازیکن به زمین نیست . چه قدر بابت نقد بلاهت این مربی بد و بیراه شنیدم .  ای کاش فدراسیون والیبال پشتوانه سازی را از لهستان یاد بگیرد تا زمانیکه غفور خسته شد به چه کنم چه کنم دچار نشویم . یا جایگزین مناسبی برای موسوی که دفاع روی تور از سیستم عاملش پاک شده بیابیم .