نتیجه گرفتن در فوتبال امروزی بدون داشتن ابزار مناسب کار تقریبا غیره ممکنیه: در تابستان ۲۰۰۲ رئال مادرید برای خرید دیود بکام کلود ماکلله رو قربانی کرد و به چلسی واگزار کرد که شاید بزرگترین اشتباه تاریخ رئال بود که به دست پرز انجام شد؛ بکام اون زمان یکی از برترین بازیکن های جهان بود پیشنهاد های زیادی از جمله پیشنهاد بارسا رو رد کرد و به رئال ملحق شد به دلیل مشکلاتی که با فرگوسن داشت؛ ماکلله تنها هافک دفاعی رئال بود. رئال قهرمانی های سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ اروپا رو بخش بزرگیش مدیون ماکلله بود و به نوعی بهترین هافک دفاعی اون زمان محسوب میشود، کمی بعد ترکیب رئال شاهد وجود بزرگترین بازیکن های جهان بود ولی ترکیب خیلی نامتوازنی بود خط حمله خیلی قوی وحشتناک و تاریخی داشت خط وسط رئال از چهار بازیکن کهکشانی تشکیل میشود ولی خط دفاع رئال از ترس زد حمله که بدون شک به گل تبدیل میشود با فاصله خیلی زیاد از خط هافک تشکل میشود همه برای حمله بازی میکردن و فراموش کرده بود که دفاع هم بخشی از بازی فوتبال با حساب میاد! رئال مادرید مجبور شد از گوتی به عنوان هافک ارتکاز یا هافک دفاعی استفاده کنه که بلطبع نصف کاری ماکلله رو هم نداشت چون پست غیره تخصیی بود چون گوتی بیشتر یک هافک خلاق هجومی به حساب میاد تا دفاعی! و بعد از شکست تلخ ۳_۴ به دست یوونتوس و حذب رئال از لیگ قهرمانان و بعد از اون اخراج دلبسکه حذف چندین ساله رئال از دور یک هشتم رئال از زمان ورود بکام به رئال فقط یک با فاتح لالیگا شد که با مربیگری کاپلو  بود! رئال بعد از خورج ماکلله هیچ وقت تیم موفقی به حساب نمیومد تا با ورود ژابی الونسو همه چی تغیر کرد. قهرمانی در لیگ قهرمانان با جمع بهترین بازیکن های هجومی و گذاشتن همه در زمین به دست نمیاد! متقاعد شدیم که قدرت هجومی قوی در هر تیمی یک نعمت بزرگ حساب میشه ولی فقط درصورتی منجرب به موفقیت میشه که توازون بین خط حمله و دفاع برقرار بشه.