بازنشر
رَبِّ هَبْ لِي حُكْماً وَ أَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ (83) وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ (84)
سوره شعراء
زمانی که ابراهیم علیه السلام در زمان آخرین از خداوند لسان صدق درخواست میکند.
لسان صدق
لسان صدق؛ یعنی اینکه یاد و خاطره او نزد اقوام بعدی باقی بماند. بنابراین اعطای لسان صدق به ابراهیم؛ یعنی در میان نسلهای بعدی از ابراهیم بهخوبی و نیکی یاد شود؛ لذا امروزه چنین است که تمام پیروان ادیان الهی از او به نیکی و بزرگی یاد میکنند. اما در کنار این معنا روایتی وجود دارد که لسان صدق را به حضرت امام علی ـ علیهالسلام ـ معنا کرده است. این بیان، بیان یکی از معانی باطنی و مصداقی آیه است و خللی در معنای ظاهری ایجاد نمیکند. در این صورت، معنا و تفسیر آیه چنین است: خداوند در قرون بعدی، کسی را مبعوث کند، که به دعوت وی قیام نماید، مردم را به کیش و ملت او که همان دین توحید است، دعوت نماید و این لسان صدق؛ پیامبر صلیاللهعلیهوآله، علی علیهالسلام و دیگر امامان ـ علیهمالسلام ـ هستند..
وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا.
..
و خداوند در آیه ۵۰سوره مریم اجابت نمود.
الرّضا (علیه السلام)- عَنْ یُونُسَبْنِعَبْدِ الرَّحْمَنِ قَال: قُلْتُ لِأَبِیالْحَسَنِالرِّضَا (علیه السلام) إِنَّ قَوْماً طَالَبُونِی بِاسْمِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فِی کِتَابِ اللَّهِ عزّوجلّ فَقُلْتُ لَهُمْ مِنْ قَوْلِهِ تَعَالَی وَ جَعَلْنا لَهُمْ لِسانَ صِدْقٍ عَلِیًّا فَقَالَ صَدَقْتَ هُوَ هَکَذَا.
امام رضا (- یونسبنعبدالرّحمن گوید: به امام رضا (عرض کردم: «جمعی از من خواسته اند نام امیرالمؤمنین (را در قرآن به آن ها نشان دهم؛ پس به ایشان گفتم: نام آن حضرت در آیه: وَ جَعَلْنَا لَهُم لِسَانَ صِدْقٍ عَلِیًّا آمده است». فرمود: «راست گفتی؛ او چنین است».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۹، ص۷۴ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۵۷/ تأویل الآیات الظاهرهًْ؛ ص۲۹۷؛ «بتفاوت»/ البرهان
.
الصّادق (علیه السلام)- قَوْلُهُ تَعَالَی وَ اجْعَلْ لِی لِسانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ عَنْ أَبِیعَبْدِاللَّهِ جَعْفَرِبْنِمُحَمَّدٍ (علیه السلام) قَالَ هُوَ عَلِیُّبْنُأَبِیطَالِبٍ (علیه السلام) عَرَضَتْ وَلَایَتُهُ عَلَی إِبْرَاهِیمَ (علیه السلام) فَقَالَ اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ مِنْ ذُرِّیَّتِی فَفَعَلَ اللَّهُ ذَلِک.
امام صادق (- وَ اجْعَلْ لِی لِسانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ، مراد از این آیه، علیّبنابیطالب (است، از آنرو که وقتی خداوند ولایت خود را بر ابراهیم خلیل (عرضه داشت، ابراهیم (گفت: «پروردگارا! این منصب را در ذرّیّهی من قرار ده، خداوند دعای او را مستجاب نمود و به علی (این منصب و مقام را بخشید».
تفسیر اهل بیت علیهم الاسلام ج۹، ص۷۴ کشف الغمه ، ج۱، ص ۳۲۰