دیروز یک کلیپ میدیدم که طرف توش میگفت انسان ذاتا قدر نشناسه.بازیکنی که با رکورد نقل و انتقالات اون زمان اومد،پیش فصلی نگذرونده بود یعنی هم با فشار روحی و هم فشار جسمی وارد تیم شد مضاف بر اینکه به باشگاهی اومد که توش ذاتا رو هر کسی فشاره با این حال تو اولین بازیش برای تیم گل زد. آخر همون فصل وقتی عملکرد سینوسی تیم لیگ رو از دست رفته نشون میداد تو فینال جام حذفی اون گل ماندگار رو زد و چند هفته بعد وقتی اتلتیکو داشت زورش رو میزد که بازی رو بکشونه به پنالتی گل برتری تیم تو فینال چمپیونز لیگ رو زد و باعث شد اتلتیکویی که همه چیز رو از دست رفته میبینه سازمان دفاعیش رو به هم بزنه و گل های بعدی هم بخوره در واقع گل راموس رعال رو برگردوند ولی گل بیل بود که رعال رو قهرمان کرد. چند ماه گذشت و رعالی که از سه عنصر اصلی خط هافبکش دوتاش رو از دست داده بود باید با خط هافبکی جدید جلوی سویا تو سوپرکاپ اروپا بازی میکرد خط هافبک ناهماهنگ بود وکسی که پاس گل رو برای رونالدو فراهم کرد کسی نبود جز ستاره ولزی.فصل با خط هافبک نامتوازن ادامه پیدا کرد و مصدومیت های مهره های کلیدی هم مزید برعلت شد تا رعال به افتخاری نرسه با این حال بازم تو فینال کاپ قهرمانی باشگاه های جهان گل زد تا نشون بده ساخته شده برای فینالها. فصل بعد زیر نظر بنیتز درخشید و با زیدان شکوفا شد و با وجودی که تونیوکمپ گل صحیحش مردود اعلام شد اما با پاس گلش به کریس تونستن نیوکمپ رو فتح کنن و تا اخر فصل بارسا رو تحت فشار بذارن و فقط یک امتیاز بزای قهرمانی کم بیارن رسید به فینال ۲۰۱۶ و بازم جلوی اتلتیکو جایی که با پشت سرش یک پاس گل داد و پنالتیش رو هم گل کرد تا بازم تو فینال نقش داشته باشه.شاید فصل ۲۰۱۶-۱۷ بدترین فصلش توی تیم بوده باشه ، با این که تیم دوگانه گرفت اما بدلیل مصدومیت های فراوون و پی در پی نتونست نقش خاصی توی تیم ایفا کنه با این حال شاید مهمترین کارش تو این فصل رو بتونیم گل سوم تیم به ویارعال تو دلاسرامیکا قلمداد کنیم که شاید اگه اون سه امتیاز رو نمیگرفتیم لیگی در کار نبود. فصل بعدی آمد و با توجه به درخشش ایسکو تو ترکیب اصلی در فصل گذشته دیگه مهره فیکسی به حساب نمی اومد با این حال هروقت بود درخشید و تو ۷ بازی آخر قبل از فینال چمپیونزلیگ یا گل زد و یا پاس گل داد با این حال کج سلیقگی مربی باعث شد تو فینال فیکس نباشه و وقتی به زمین اومد با دو گل زیبا به همه یاداوری کرد که مرد فینال ها کیه. زیدان و رونالدو رفتند و تیم تحت فشار بود و رسید به سوپر کاپ اروپا و بازم بیل سنت شکنی نکرد و پاس گلش رو داد و تیم تا اخرین لحظات قهرمان بود تا رسید به اشتباه مارسلو برگشتن بازی،در طول فصل تیم و اکثر بازیکنا تو سرازیری بودن و با این حال بازم فینال جام باشگاه های جهان و هتریک کردنش مرهمی بود به زخمای پر تعداد رعال تو طول فصل.
وقتی زیدان برگشت همه میدونستن که رفتنیه با این حال زیدان فرصت خدافظی با تیم رو تو اخرین بازی فصل ازش گرفت ومیخش کرد به نیمکت و باعث این سرکشی های الانش شده وبه هیچ وجهی حاضر به ترک تیم نیست.امیدوارم حالا که هم نمیخواد بره هم مشتری نداره بجنگه و خودش رو به تیم تحمیل کنه مثل اواخر فصل ۲۰۱۸.