در ۲۰ ژوئیهی ۱۹۶۹ نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی بر روی ماه «قدمی کوچک برای انسان و گامی بزرگ برای بشریت» برداشت. با گام او رؤیای دیرین بشریت تحقق یافت. کرهی ماه دیگر نه در دوردستها بلکه زیر پای انسان بود.
نزدیک به نیم میلیارد نفر از مردم جهان روز بیستم ژوئیه ۱۹۶۹ (در آمریکا و ۲۱ ژوئیه در دیگر نقاط جهان) را با هیجان سپری کردند. گوشها به رادیوها بود و چشمها به تلویزیونها خیره شده بودند. مگر قرار بود چه اتفاقی بیافتد؟ در این روز قرار بود انسان آزمند کشف محیط پیرامون، بر روی کرهی ماه قدم بگذارد.
سفینه «آپولو ۱۱» در ۱۶ ژوئیهی ۱۹۶۹ از سوی سازمان فضایی آمریکا (ناسا) به سوی کرهی ماه پرتاب شد. این فضاپیما از دو بخش تشکیل شده بود، نخست گردونهی فرماندهی کلمبیا که قرار بود در مداری دور ماه گردش کند و هدایتش به دست مایکل کالینز بود و دیگری اتاقک عقاب که حامل نیل آرمسترانگ و باز آلدرین، دو فضانوردی بود که قرار بود بر سطح ماه فرود بیایند.
گردونهی فرماندهی در ۱۹ ژوئیه در مدار ماه قرار گرفت. پس از آن «اتاقک عقاب» از آن جدا و راهی منطقهای از ماه به نام دریای آرامش شد.
پی نوشت: ما هیچ ما نگاه