نخستین بار گفتش کز کجائی/ بگفت از دار ملک آشنائی

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند/ بگفت انده خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیست / بگفت از عشقبازان این عجب نیست

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان؟/ بگفت از دل تو می‌گوئی من از جان

بگفتا عشق شیرین بر تو چونست/ بگفت از جان شیرینم فزونست

بگفتا هر شبش بینی چو مهتاب / بگفت آری چو خواب آید کجا خواب؟

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک/ بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر خرامی در سرایش / بگفت اندازم این سر زیر پایش

بگفتا گر کند چشم تو را ریش/ بگفت این چشم دیگر دارمش پیش

بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ / بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ

بگفتا گر نیابی سوی او راه / بگفت از دور شاید دید در ماه

بگفتا دوری از مه نیست در خور / بگفت آشفته از مه دور بهتر

بگفتا گر بخواهد هر چه داری/ بگفت این از خدا خواهم به زاری

بگفتا گر به سر یابیش خوشنود / بگفت از گردن این وام افکنم زود

بگفتا دوستیش از طبع بگذار/ بگفت از دوستان ناید چنین کار

بگفت آسوده شو که این کار خامست / بگفت آسودگی بر من حرام است

بگفتا رو صبوری کن درین درد/ بگفت از جان صبوری چون توان کرد

بگفت از صبر کردن کس خجل نیست/ بگفت این دل تواند کرد دل نیست

بگفت از عشق کارت سخت زار است/ بگفت از عاشقی خوشتر چکار است

بگفتا جان مده بس دل که با اوست/ بگفتا دشمنند این هر دو بی دوست

بگفتا در غمش می‌ترسی از کس / بگفت از محنت هجران او بس

بگفتا هیچ هم خوابیت باید/ بگفت ار من نباشم نیز شاید

بگفتا چونی از عشق جمالش / بگفت آن کس نداند جز خیالش

بگفت از دل جدا کن عشق شیرین / بگفتا چون زیم بی‌جان شیرین

بگفت او آن من شد زو مکن یاد / بگفت این کی کند بیچاره فرهاد

بگفت ار من کنم در وی نگاهی / بگفت آفاق را سوزم به آهی

چو عاجز گشت خسرو در جوابش / نیامد بیش پرسیدن صوابش

به یاران گفت کز خاکی و آبی / ندیدم کس بدین حاضر جوابی

به زر دیدم که با او بر نیایم / چو زرش نیز بر سنگ آزمایم

گشاد آنگه زبان چون تیغ پولاد / فکند الماس را بر سنگ بنیاد

که ما را هست کوهی بر گذرگاه/ که مشکل می‌توان کردن بدو راه

میان کوه راهی کند باید/ چنانک آمد شد ما را بشاید

بدین تدبیر کس را دسترس نیست/ که کار تست و کار هیچ کس نیست

به حق حرمت شیرین دلبند/ کز این بهتر ندانم خورد سوگند

که با من سر بدین حاجت در آری / چو حاجتمندم این حاجت برآری

جوابش داد مرد آهنین چنگ / که بردارم ز راه خسرو این سنگ

به شرط آنکه خدمت کرده باشم / چنین شرطی به جای آورده باشم

دل خسرو رضای من بجوید / به ترک شکر شیرین بگوید

چنان در خشم شد خسرو ز فرهاد / که حلقش خواست آزردن به پولاد

دگر ره گفت ازین شرطم چه باکست / که سنگ است آنچه فرمودم نه خاکست

اگر خاکست چون شاید بریدن/ و گر برد کجا شاید کشیدن

به گرمی گفت کاری شرط کردم / و گر زین شرط برگردم نه مردم

میان دربند و زور دست بگشای / برون شو دست برد خویش بنمای

چو بشنید این سخن فرهاد بی‌دل/ نشان کوه جست از شاه عادل

به کوهی کرد خسرو رهنمونش / که خواند هر کس اکنون بی ستونش

به حکم آنکه سنگی بود خارا / به سختی روی آن سنگ آشکارا

ز دعوی گاه خسرو با دلی خوش / روان شد کوهکن چون کوه آتش

بر آن کوه کمرکش رفت چون باد / کمر دربست و زخم تیشه بگشاد