شَمَنهای «تواآ» | راکِ باستانی
در قسمت جنوبی سیبری و همسایگی مغولستان، کشور کوچکی به اسم «تواآ» قرار گرفته. این کشور که بخشی از منطقه فدرالی روسیه بهحساب میآید، جمعیتی حدودِ سیصد هزار نفر را در دل خودش جا داده که عمدتاً به گلهداری، چوپانی و شکار مشغولاند. مردم «تواآ» هزاران سال در نقطهای دورافتاده، مهجور بودهاند و تنها بعد از قرار گرفتن در اتحاد جماهیر شوروی بود که کمی به سمت زندگی مدرن حرکت کردند. با این وجود خیلی از شهرها هنوز هم جادهای برای ارتباط با بقیه نقاط ندارند. «هون هور تو» (پرتوهای خورشید) گروهی چهار نفره است که با استفاده از سازهای بومی خود و همینطور آواز گلو (Throat Singing) موسیقی خارقالعاده و پیچیدهای را ارائه میکند. موسیقیای که از شَمَنهای مغولستان گرفته شده و چیزهای دیگری از فرهنگِ کهن تُرکهای «تواآ» به آن اضافه گشته است. متمایزترین ویژگی آواز گلو، توانایی خواننده در اجرای همزمان دو یا سه نُت توسط حنجره است. بهطوری که همراه با نت اصلی، فواصل هارمونیک آن نیز بهصورت همزمان اجرا میشود. این شیوۀ آوازیِ سخت، نسلبهنسل در قبایل تووآ منتقل شده و از آن در مراسم آیینی بهعنوانِ ابزاری درمانی و برای دور کردن ارواح اهریمنی استفاده میشده است.
