در صحنه منحصر به فرد نگاره داراب که متاسفانه پرت افتاده است حقیقتی پنهان است که نمی توان آن را تصادفی انگاشت. این حقیقت پنهان نمایش آشکاری است از شیوه رفتار جوانمردانه ایرانیان با اسیران خود.
امپراطوران شکست خورده و به اصطلاح اسیر رومی در حضور فاتح ایرانی خود نه تنها کدبسته نیستند بلکه خلع سلاح هم نشده اند و به جای اینکه پای در زنجیر داشته باشند با ارابه جنگی به حضور رسیده اند و لباس فاخر خود را بر تن دارند و کسی سگک زرین آن ها را نکنده است.امپراطوران اسیر حتی بند برگ غار خود را که مانند فر شاهان ایرانی نشان فرمانروایی آنهاست به دور پیشانی دارند که دور نوار مواج به آن ها بسته شده است.این رفتار جوانمردانه و زیبا نشان از اعتماد به نفس ایرانیان نیز دارد.
البته خوارشماری این اسیران آبشخوری دیگر است و مقوله ای دیگر.برخلاف نگاره های آسیای مقدم و آشوریان به استثنای نگاره بیستون از داریوش که شاه را به اصطلاح خود او با شاهان دروغین نشان می دهد در هیچ نگاره ایرانی هیچ دشمنی با دستهای بسته و پای در زنجیر به نمایش گذاشته نشده است.حتی شاهان اسیر مانند کروزوس لیدیایی در زمان کوروش و بسیاری از بلندپایگان بیگانه اسیر در ایران باستان به نوشته و شهادت خود مورخان غربی بسا نیز پس از مدتی به کشور خود و به قدر پیشین خود بازگردانده شده اند.
منبع : کتاب هزاره های گمشده اثر دکتر پرویز رجبی جلد پنجم