برای آدم ها بعضی اوقات برخی حسرت ها ابدی اند و مدام میخواهند آنرا به نحوی توجیح کنند تا بلکه آتش خشم درونشان فروکش کنه.
گل دقیقه ۹۲:۴۸ کاپیتان راموس آنچنان آتش بر اندام یک نفر انداخته که تا سالها میخواهد از حواشی حرف بزند.
البته کمی مبالغه کردیم برای این موضوع.
نیاز نیست از فینال دسیما صحبت کنیم چون شاید بزرگی و عظمت آن بازی برای این موضوع خیلی بیشتر باشد.
از فصل بعد از دسیما و حذف اونها در مرحله یک چهارم با گل چیچاریتو؟ یا فینال اوندسیما و باخت از یکی از ضعیف ترین رئال های تاریخ در ضربات پنالتی؟ یا حرکت تکنیکی کریم بنزما در آخرین بازی برگزار شده در ویسنته کالدرون که رویای کامبک این مرد را در نیمه نهایی بر باد داد؟ از کدامین حرف بزنیم تا علت این سخن را متوجه بشید؟ بهتر است سکوت کنیم و بیشتر از این تاریخ را بر سر این مرد دائم الچرت نکوبیم.