طرفداری- هیات فوتبال استان تهران در بخش بانوان سالهاست ادعای بهترین مدیریت را دارد و اگر بیانصافی نکنیم در بخش فوتسال و برگزاری مسابقات آن نسبتا خوب عمل کرده، البته بخشی از این خوبی از رایگان داوری کردن زنان داور ناشی میشود. به این صورت که بازیهای انصافا منظم این لیگ در بدترین و دورافتادهترین سالنهای شهر، با هزینه رفتوآمد بالغ بر 40 هزار تومان را داوران به صورت رایگان سوت میزنند. البته اگر باز هم بخواهیم بیانصافی نکنیم، خیلی هم رایگان نه، رئیس کمیته داوران که ید طولایی در مدیریت دارد هرچند ماه یکبار قول میدهد که پیگیر حق و حقوق داوران باشد و دستمزد هر بازی 50 تا 60 هزار تومان را 3 سال یکبار به داوران پرداخت کند، تلاشی قابل تقدیر است.
از آنجایی که لیگ فوتسال هیات استان تهران گل بود، به سبزه فوتبال نیز آراسته شد و تصمیم بر این شد که مسابقات فوتبال را به بهترین شکل برگزار کند. به این صورت که یک هفته متوالی و هر روز پشت سر هم از ساعت 8 صبح تا 12 ظهر در داغترین روزهای تابستان یعنی وسط مردادماه در ورزشگاهی با چمن مصنوعی که گرمای خورشید را جذب و به صورت هُرم داغ مواد مذاب به صورت و بدن بازیکنان و داوران پس میداد، برگزار شد. در حدی که برای تهیه این گزارش و دیدن این فاجعه برنامهریزی بیشتر از 2 ساعت نتوانستم در ورزشگاه بمانم و چشمانم از داغی آفتاب 12 ظهر جایی و چیزی جز هُرم گرما و قرمزی را نمیدید و بلافاصله به دفتر بازگشتم، اما 22 بازیکن و 4 داور در زیر نور مستقیم همان آفتاب که من فرار کردم، مشغول بازی و داوری بودند. در همان دو ساعت اتفاقات جالب توجهی رخ داد، به طور مثال دیدن داورانی که از ابلاغیه خود مطلع نبودند و به طور اتفاقی توسط همکاران خود از چیدمان داوری خبردار شده بودند. از همه مهمتر بدعت در داوری بود که مطمئنا اگر به گوش فیفا و کمیته داوران برسد، از برگزارکنندگان تمام بازیهای دوستانه در حال برگزاری در سراسر جهان درخواست یک دقیقه سکوت میکند. به دلیل تساوی امتیازات دو تیم و برای تعیین تیم صعودکننده به مرحله بالاتر، چند ساعت بعد از پایان بازی از دو تیم درخواست میشود برای انجام فریضه پنالتی در ورزشگاه حاضر شوند تا پس از زدن پنالتیها، تیم برنده مشخص شود. یعنی تیمها در زمین حاضر میشوند، بدون برگزاری بازی، 5 نفر پنالتی زن مشخص میشود، ضربات زده و تیم صعود کننده مشخص میشود. همانظور که اشاره شد، از آنجایی که کمیته داوران و مسولان برگزار کننده مسابقات ید طولایی در مدیریت دارند، تصمیم میگیرند بیخیال محاسبات معمول برای تعیین امتیاز و تیم برنده مثل شمارش کارت و ... شوند.
بی شک سوال است که برگزاری مسابقه به چه قیمتی؟ بیمار و مصدوم شدن بازیکنان و داوران؟ هر روز بازی توسط تیمهای غیرحرفهای آن هم در اوج گرمای روز وسط مرداد ماه؟ باز هم باید بازیکنان و داوران بیمار شوند تا کسی صدایشان را بشوند؟ مگر کمیته داوران نباید حامی حقوق داوران باشد؟ پیگیر حق و حقوقشان که نیستند، حداقل نباید حامی حفظ شان و جایگاه و سلامتی آنها باشند؟ حامی بودن که هزینه مادی ندارد! چرا آنها را مجبور به انجام داوری بدیعانه که تاریخ به خود ندیده میکنند؟
ارسالی س. شفیعی برای طرفداری