طرفداریِ فوتبال در ایران با طرفداری در اروپا تفاوت زیادی دارد.در اروپا فوتبال یک سرگرمی برای مردم عادی است البته تیم های اروپایی برای طرفداران خودشان امتیازاتی هم قائل می شوند.
اما در ایران فوتبال فقط می تواند سرگرمی باشد چون تیم ها قادر به اعطای امتیازاتی به هواداران نمی باشند.حالا که فوتبال برای ما ایرانیان فقط جنبه سرگرمی دارد چرا این سرگرمی را تلخ میکنیم؟
یک بار به لوگوی تیم رقیب توهین میکنیم یک بار به تاریخچه ی باشگاه.
فصل گذشته از تصاویر ورزشگاه های ایران میشد یک فیلم اکشن ساخت.آخرین باری که در فوتبال خارج صندلی ها را شکستند کی بود؟آخرین باری که ماشین ها را آتش زدند کی بود؟کسی یادش هست؟
مسی و رونالدو هر وقت یکدیگر را میبینند با روی خوش صحبت میکنند؛اما اینجا طرفداران این دو به جان هم می افتند و حتی به خانواده ی یکدیگر هم رحم نمیکنند.
برانکو و کی روش پولشان را گرفتند و رفتند اما ما هنوز سر این دو دعوا داریم باهم.
واقعیت این است که فوتبال برای بعضی ها تجارت است.برای بازیکنان و مربیان و مالکان باشگاه ها و .... اما برای ما فوتبال فقط سرگرمی است و بس.نه حقوقی داریم نه درآمدی از فوتبال.
پس بهتره فوتبال را به چشم یک سرگرمی و ورزش ببینیم نه دلیلی برای خالی کردن عقده ها و خشونت ها.