مانند هر سال دوباره بوی چمن های نم ناک به مشام میرسد، باران بی وقفه عصرانه ... شال گردن های سفید و قرمزی که در آسمان میرقصند، پرچم های بزرگ YNWA ... پشت دروازه تاتنهام، هدهانترهای جنوب شهری فریاد میزنند ... حس خوب خشونت، دوباره شاید کانتونا به سبک شورش در خیابان به سمت شما یته برود ... خدا را چه دیدی ... شاید دوباره ثانیه شمار بازی QPR و من سیتی از دقیقه نود که گذشت بازی 1-1 مساوی ... تبدیل به 3 - 2 شد ... شاید این هفته دوباره اسیر انگیزه کشنده شمالی ها شدیم ... روباه های بی رحم قلمروی جدید ... آن ورزشگاه مخوف ولزی ... خالی شدن قهوه روی کت و شلوار سلطنتی آقای نسخت وزیر، پشت شیشه های زخیم جایگاه ... وستهم ... این هفته دی کاپریو میان هواداران اورتون دیده شد، هیجان قبل از توفان ... سکوت آن لحظات، نگاه های خیره دو سمت ورزشگاه ... خشم وصف ناپذیر صورت کین ... بی خیالی استونز ... و صدای آغاز نبرد ...