ژوزه مورینیو که پس از فینال مادرید در سال ۲۰۱۰ همراه با تیم به میلان بازنگشت در مصاحبه با DAZN گفت:
باید چیزی را به شما بگویم که هرگز قبلا در مورد آن صحبتی نکرده ام. دلیل آنکه من پس از فینال مقابل بایرن مونیخ به ایتالیا بازنگشتم این است که من فکر می کردم اگر به شهر میلان باز می گشتم هرگز قادر نبودم به رئال مادرید بروم. می خواستم از احساساتم بگریزم. من حتی به رختکن نیز نرفتم زیرا اگر رفته بودم نمی توانستم خود را کنترل کنم. تصمیم خود برای رفتن به رئال مادرید را گرفته بودم. هنوز با آنها قراردادی امضا نکرده بودم اما تصمیم خود را گرفته بودم. قبل از آن دو بار به رئال مادرید پاسخ منفی داده بودم اما دادن پاسخ منفی به آنها برای سومین مرتبه غیر ممکن بود. من فقط می دانستم و می ترسیدم که بازگشت من با تیم به شهر میلان به منظور جشن لیگ قهرمانان، باعث می شود نظرم تغییر کند. این اشتباه من بود. دلتنگ بازیکنانم شده ام. نمی توان زمان را برگرداند و نمی توان آن لحظه ها را دوباره تجربه کرد اما دلتنگ گذشته هستم. اما یک چیزی که باقی می ماند این است که آن بازیکنان دوستان من هستند و من نیز دوستان آنها باقی خواهم ماند. من آنها را دوستان ابدی و همیشگی می بینم. در مدت زمان ۱۵ روز سه جام را فتح کردیم و دیگو میلیتو ۴ گل به ثمر رساند. تاریخی بود.
مورینیو در مورد فنخال سرمربی بایرن مونیخ در فینال مادرید نیز گفت:
من او را می شناختم. می دانستم که خود شیفتگی و غرور او یک مزیت برای من خواهد بود و روی آن تکیه کردم. قبل از اینکه حتی پا به زمین مسابقه بگذاریم نتیجه فینال مشخص بود (برد اینتر). ما به چیزی منحصر به فرد رسیدیم و این باعث شد یک پیوند ابدی بین من و اینتر شکل بگیرد. تیم ۲۰۱۰ فقط بزرگترین تیم تاریخ اینتر نبود بلکه تیمی با بزرگترین دستاورد در تاریخ فوتبال ایتالیا بود.
منبع: اینتر دات آی آر



