اختصاصی طرفداری – خطاب به آن هایی که تحقق رویاهایشان را مقدس می دانند. به آن هایی که هیروشما را از خاک، دوباره بنا کردند. نه ژاپنی هستم و نه از ایتالیا دل خوشی دارم. اما به حکم فوتبالی بودنم بازی دیشب ژاپن را دیدم. باید گفت که آن ها لایق همه چیز هستند. احترام ، غرور، افتخار، عظمت و ...   باید ایستاد و برای آن ها سال ها دست زد. به اندازه تمام سال هایی که با تحقق یک رویای مقدس زحمت کشیدند و دست از تلاش برنداشتند. شاید اگر ابتدای این هزاره و یا اواخر قرن گذشته کسی می خواست چیزی در رابطه با ژاپن بگوید نام ژاپن را با توصیف یک تیم خوبی آسیایی در حد مدعی عنوان قهرمانی آسیا شرح می داد.  شاید در تنها جایی که ژاپنی ها ستاره تیم های اروپایی بودند کارتون فوتبالیست ها بود. اما همان فوتبالیست ها کاشت بذر یک رویای بزرگ بود. رویایی که به قول رئیس فدراسیون فوتبال ژاپن روزی تحقق خواهد یافت حتی اگر آن ها زنده نباشند. اما اکنون از حدود 30 بازیکنی که به تیم ملی ژاپن دعوت می شوند 16 بازیکن در تیم های مطرح اروپایی از قبیل اشتوتگارت، منچستر یونایتد، اینتر میلان، شالکه، زسکا، آرسنال، استاندارد لیژ و ... بازی می کنند و ستاره های این باشگاه ها هستند. اما چه می شود که ژاپن در این مدت به این سرعت پیشرفت می کند؟ آیا ظهور ستاره های بزرگ و یا ورود مربیان نام آشنا و یا حتی ترنسفر بازیکن به تیم های مطرح اروپایی سبب این جهش چشمگیر در فوتبال ژاپن شده است؟  باید گفت که پاسخ به این سوال خیر است. آن چه که فراتر از همه این ها فوتبال ژاپن را به پیش می راند مدیریت شگفت انگیز این فوتبال است. هنگامی که در ماه های پایانی سال 2010 میلادی اوگورا مدیریت این فدراسیون را به عهده گرفت. اولین جمله ای او به جای انتقاد از روسای قبلی فدراسیون این بود که: "من با جدیت و نگاه به روسای گذشته فدراسیون تلاش می کنم در همین دو سالی که می خواهم سرکار باشم فدراسیون فوتبال ژاپن را به سطح بالاتری برسانم. من همان انگیزه و هدفی را دارم که کاوابوچی سان و اینوکای سان داشتند."   بله مدیران فوتبالی ژاپن همه با یک هدف و با یک برنامه ریزی در دو مقطع کوتاه مدت و بلند مدت دنباله رو راه یکدیگر هستند و خود را تنها وسیله ای می دانند در جهت پیشبرد این رویا. هنگامی که به کارنامه اوروگا نگاهی می اندازیم می بینیم که از سال 1990 وارد فدراسیون فوتبال ژاپن می شود. 2 سال بعد و به مدت 6 سال دبیر کل فدراسیون و سپس به مدت 12 سال نایب رئیس این فدراسیون می شود تا در نهایت پس از 20 سال حضور درعرصه مدیریتی فوتبال ژاپن ریاست فدراسیون فوتبال این کشور را به دست می گیرد.  او حالا دیگر از جنس همان رویای ژاپنی که در اوایل دهه 80 میلادی یوئیچی تاکاهاشی در کارتون فوتبالیست ها به نمایش گذاشت. آن ها در برنامه کوتاه مدت خود مشخص کرده اند که باید در سال 2015 خانواده فوتبال ژاپن را به 5 میلیون برسانند و در سال 2050 نیز این عدد را تا 10میلیون افزایش دهند. آن ها حتی برای 40 سال آینده خود نیز برنامه ریزی کرده اند. آن موقع رئیس فدراسیون فعلی ژاپن 110 سال خواهد داشت. اما بهترین نقل قول را در این رابطه خود او دارد. اوگورا می گوید: "ما اعتقاد داریم کاپیتان سوباسا یک رویا نیست. خواسته ما یک روزی به واقعیت می رسد حتی اگر آنروز زنده نباشیم." باید گفت ژاپنی ها حتی برای بعد از مرگ خود نیز برنامه ریزی کرده اند. اگر امروز روسای فوتبال ژاپن می گویند برای قهرمانی در جام جهانی 2050 برنامه ریزی کرده اند. باید آن را بسیار جدی گرفت که چه بسا حتی شاید زودتر از این تاریخ به قهرمانی جهان رسیدند. دیدار دیشب ژاپن در برابر ایتالیا و بازی چشم نواز و دیدنی سامورایی ها به فوتبال اروپا نشان داد که مدعی جدی این بار از خاور دور و از شرقی ترین نقطه آسیا آماده رقابت با اروپایی هاست.  ژاپنی ها برای خود تشنه قدرت نیستند. آن ها قدرت و افتخار را تنها برای ژاپن می خواهند. مانند همان سامورایی هایی که تنها برای یک ارباب می جنگیدند و تمام افتخار خود را افتخار ژاپن می دانستند. این را نیز می توان از میان حرف های اوگورا دریافت. اوگورا در رابطه با مدیران بعد از خود چنین می گوید : "حالا نوبت نسل جوان تر رسیده و من پیرتر از آن هستم که بتوانم خیلی ادامه دهم. کوزو تاشیما دبیرکل و نایب رئیس فدراسیون یکی از افراد بزرگ ما در آینده خواهد بود. به کوزو کمک خواهیم کرد تا در جلسات بیشتری در فیفا و ای اف سی شرکت کند. او تنها 50 سال دارد و می تواند کمک زیادی به فدراسیون کند. من از ریاست فدراسیون کنار می روم اما اگر مردم بخواهند می توانم تا زمانیکه مفید باشم به فوتبال ژاپن، آسیا و جهان خدمت کنم." چیزی نمی توان گفت جز این که سر تعظیم در برابر این اراده و این رویای مقدس ژاپنی ها فرود آورد و به اندازه تمام سال هایی که زحمت کشیدهاند برای آن ها ایستاده دست زد.  آن ها قطعا به رویاهای خود خواهند رسید چرا که رویایشان را مقدس می دانستند. همانطور که به قهرمانی زنان در جام جهانی رسیدند به قهرمانی مردان در جام جهانی نیز خواهند رسید. آن ها کسانی هستند که هیروشیما را از نو ساختند.