پس باد همه چیز را با خود نخواهد بُرد، یاد زانتی و تمام خاطرههایش، از آن تعصب تا گریهها و شادیها، خاطرات هرگز نخواهند سوخت، نخواهند مُرد، هیچ انسانی خدای نراتزوری را فراموش نخواهدکرد، آن مرد خوشتیپ و دستانش را، که جامها لمس میکرد و بالای سر میبرد، با غرور با زیباییها در کنار آن خنده و شادیها، و هیچکس به فراموشی نمیسپارد آن اشکهای خداحافظی را، هرگز؛ هرگز زانتی از یاد نخواهد رفت، چه با گذر یک روز چه گذر سالها، حتی قرنها، خدای افعیها افسانه شد و جاودانه ، همان گریه آمدند و رفتنها.
به مناسبت تولد خاویر زانتی اسطوره ی اینتر