روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده ام

چون نگاه آشنا از چشم یار افتاده ام

دست رغبت کس بسوی من نمیسازد دراز

چون گلی پژمرده بر روی مزار افتاده ام

ایرج میرزا