ابی، تونی بنت ایران  حدود یک هفته از انتشار آلبوم جدبد ابی بنام لاله زار می گذرد و من ابن متن را با یک هفته تاخیر فرستادم تا همه   توانسته باشند البوم را گوش کرده باشند. در طول این مدت طبق معمول نقدهایی به این اثر شده و موج های مخربی  این خودش بزرگی ابی را نشان می دهد. ابی در این آلبوم نیز همانند آلبوم های حس تنهایی و جان جوانی تصمیم گرفت به جوان ها فرصت بدهد، با این تفاوت که شاید در دو آلبوم نامبرده این همکاری با جوانان تا حدودی دست-خوشِ آزمون و خطا شد؛ ولی در آلبوم جدید که بعدتر به تفصیل دربارۀ این آلبوم و آثار آن صحبت خواهیم کرد، خبری از آزمون و خطا نیست و با یک آلبوم کاملاً یکدست و زیبا روبرو هستیم. یادمان نرود که در جوامع جهان سومی یک مشکل اساسی وجود دارد که آن نیز عدم اعتماد به جوان هاست و همکاری شجاعانۀ ابی به عناون یک اسطورۀ پیشرو در عرصۀ موسیقی پاپ با جوانان نه تنها قابل نقد نیست، بلکه قابل تمجید است. ابی در این آلبوم توانسته است درس اعتماد به جوانها را به ما و البته بقیه ی خوانندگان بزرگ و باسابقۀ ما بدهد.  او این مهم را به خواننده های بزرگ دیگری همچون گوگوش و داریوش ثابت کرده که اگر قدرت صدا داشته باشی می تونی تغییر سبک بدهی و می تونی ریسک کنی. حال چه طرفدار ابی باشیم و  چه نباشیم این شجاعت و جسارت ابی در شکوفایی و حرکت رو به جلو و همچنین در اجتناب از تکرار خویش، از هر جهت قابل تحسین و قابل تمجید است. از ایجاد موج های مخرب گفتیم؛ در بخشی از این موج های مخرب گفته می شود که ابی چرا با همکاران قدیمی خود کار نمی کند؟ به عنوان نمونه گفته می شود چرا ابی با فرید زلاند کار نمی کند؟ اگر کمی دقیق و البته منصفانه به این مسئله ورود کنیم می بینیم که آهنگسازی مانند فرید زلاند حواشی بسیار زیادی  در سال های اخیر در همکاری با اکثر قریب به اتفاق اسطوره های صدا داشته _از فروش آهنگ به چندین خواننده گرفته تا افتضاح پدید آمده بر سر آلبوم "سال صفر" داریوش اقبالی که سبب شد این اسطورۀ موسیقی کشورمان عطای تکمیل این آلبوم را به لقایش ببخشد. از طرفی دیگر این غیر قابل انکار است که بیش از 15 سال است که فرید زلاند هیچ کاری ماندگاری خلق نکرده است. او در طول این مدت حتی یک کار متوسط هم بیرون نداده است در نتیجه تحت فشار قرار دادن ابی بابت عدم همکاری با فرید زلاند حکم یک جفای بزرگ در حق ابی را دارد. در همین آلبوم "لاله زار" ابی با اجراهای قدرتمندانه و کم نظیری که در آستانۀ ورود به هفتاد سالگی دارد، به امثال فرید زلاند یادآوری می کند آهنگسازانی چون اون می آیند و می روند، ولی فقط "این صدای ست که باقی می ماند" _آری! صدای ابی! به عنوان کسی که کارهای ابی را بصورت تخصصی دنبال کرده و می کنم باید فریاد بزنم که آلبوم لاله زار بهترین البوم ابی بعد از سال 2003 می باشد . این آلبوم از هر جهت از آلبوم هایی همچون جان جوانی و حس تنهایی بهتر بود و نسبت به آلبوم "حسرت پرواز" نیز قدری ارجحیت داشت.   سخن را با نقل قولی از یکی از تهیه کنندگان بزرگ در تبعیدِ موسیقی پاپ کشورمان به پایان می رسانم:  بقول "وارتان آوانسیان" ابی از نظر مدت زمان در اوج بودن و تنوع سبک درست مانند "تونی بنت" است، هنگامی که تونی بنت آلبومی را بیرون می دهد همه از آلبومِ ریلیز شده، صیانت می کنند؛ ما نیز قدردان، قدرشناس و سپاسگزار ابی عزیز بابت این آلبوم زیبا، یکدست و بی نظیر هستیم.