بهتره قبل از این که نژادپرستی کنیم و خود را بالاتر از دیگری بدانیم، اندکی تعقل بکنیم و ببینیم این خواست و اراده خدای مهربان بوده که ما را در فلان کشور، در فلان شهر و با فلان زبان به دنیا آورده است.. ایا افتخار کردن به چنین صفاتی که ما هیچ نقشی در کم وکیف آن نداشته ایم منطقی و عقلانی است؟
از این لحظه با خودمان عهد ببندیم که همه ی مردم دنیا را از صمیم قلب دوست داشته باشیم و در حد توان و وسعت به آن ها کمک کنیم نه فقط افرادی که هم زبان یا هم وطن یا هم نژاد یا ... باشند.
چقدر زیبا فرمود پروین اعتصامی شاعر عزیز آذربایجانی امان که:
خرم آن کس که در این محنت گاه***خاطری را سبب تسکین است