طرفداری- در آستانه رویارویی با تیم سابقش کریستال پالاس، آرون ون بیساکا مصاحبه‌ای اختصاصی با مجله باشگاه منچستریونایتد انجام داده است.

به گزارش سایت رسمی باشگاه منچستریونایتد، کنار آمدن با فشار بازی در پر افتخارترین تیم رقابت‌های لیگ برتر، برای مدافع راست تیم ملی زیر ۲۱ سال انگلیس چندان هم دشوار نبوده است. 

دوست دارم بدون ترس فقط بازی خودم و کارهایی که توانایی‌شان را دارم انجام بدهم. آیا قبل از اولین بازی خودم مضطرب بودم؟ نه، این‌ چیزها را کنار گذاشتم. می‌دانم اضطراب می‌تواند چکار کند؛ می‌تواند باعث شود ساکت بمانید. من فقط انتظار آغاز بازی را می‌کشم؛ در رختکن می‌نشینم و می‌گویم: «آیا امکان دارد این بازی هر چه زودتر آغاز شود؟» هر چه بیشتر طول بکشد، اضطراب سراغ آدم می‌‌آید و به همین خاطر دوست دارم انتظار سریع‌تر به پایان برسد و بازی آغاز شود. فقط می‌خواهم مسابقه آغاز شود و تا جای ممکن توپ را دریافت کنم چون این باعث می‌شود هر اضطرابی بریزد. از طرفی تکل زدن را هم خیلی دوست دارم چون به من اعتماد به نفس می‌بخشد. طرفداران هم با تشویق کردن، یار و یاور من می‌شوند و این طور می‌شود که پس از هر تکل، به دنبال این هستم تا تکل بعدی را بزنم. 

توانایی‌های خارق العاده این بازیکن در تکل‌زنی باعث شده است تا با ثبت ۱۵ تکل موفق در فصل ۲۰-۲۰۱۹ لیگ برتر، در این زمینه بالاتر از هر بازیکن دیگری قرار بگیرد.

عاشق تکل زدن هستم و می‌خواهم در هر بازی بیشترین میزان تکل را به ثبت رسانده باشم. واقعا زمانی که بدون انجام تکل‌های زیادی از بازی بیرون بیایم، راضی نیستم. البته این لزوما چیز بدی نیست که وینگر حریف اعتماد به نفس لازم جهت حرکت به سمت من و ایجاد فرصت تکل‌زنی برای مرا نداشته باشد. وینگرها از تکل شدن توپ‌های خود متنفرند. وقتی خودم هم یک وینگر بودم، همین طور بودم! وقتی تلاش می‌کردم از سد بازیکنی بگذرم و او تکلی زمینی می‌زد، با خودم می‌گفتم: «دیگر نمی‌خواهم آنجا نقش بر زمین شوم.» به همین خاطر مسیرم را به جهت دیگری عوض می‌کردم. 

او می‌گوید حالا کاملا در تیم جدیدش جا افتاده است و شرایط از حالا به بعد بهتر و بهتر خواهد شد. 

حالا با شرایط سازگار شده‌ام. چند هفته قبل خانه‌ای برای خودم پیدا کردم. زیاد بیرون نرفته‌ام! یک شب همراه با اعضای تیم برنامه دورهمی داشتیم که عالی بود. معمولا کسی نیستم که با دیگران وارد تعامل شوم ولی یقینا به حضور در آن مجلس نیاز داشتم. دیدن افراد کمی دورتر از فوتبال خیلی خوب بود. تازه به منچستر آمده‌ام ولی اینجا جای خوبی است و با آن سازگار شده‌ام. تصمیم گرفتم پیراهنم پس از بازی با چلسی را قاب کنم و آن را به دیوار خانه‌ام آویزان کنم.