طرفداری - یوردی کرایوف، هافبک اسبق منچستریونایتد از اینکه چندان در این تیم فرصت بازی پیدا نکرد، شرمنده نیست.
کرایوف کوچک در تابستان سال 1996 در 22 سالگی از بارسلونا راهی منچستریونایتد شد. او سه فصل در اولدترافورد حضور داشت اما مصدومیتهای متعدد باعث شد از سه قهرمانی، تنها مدال یک قهرمانی لیگ برتر به او برسد چون در دو فصل دیگر نتوانسته بود تعداد دقایق کافی به میدان برود.
به گزارش سایت گل، پسر یوهان بزرگ میگوید:
وقتی شما قدمی همچون رفتن به منچستریونایتد برمیدارید، باید به اندازه کافی پخته شده باشید و من شاید یک سال زودتر از موعد به آنجا رفتم. باید خودتان را با محیط جدید وفق بدهید. در منچستر شرایط متفاوت بود. شام خوردن ساعت 5 یا 6 عصر! هرگز چنین چیزی را تصور نمیکردم. تقریبا میتوان گفت جوان ترین عضو محلهای بودم که در آن زندگی میکردم و این به خودی خود کار مشکلی بود. حالا شهر عوض شده و روال دیگری دارد و زندگی کردن در آن به آن سختی نیست.
در منچستر مدام از یک مصدومیت به مصدومیت دیگری دست به گریبان میشدم و هیچ وقت نتوانستم مداوم تمرین کنم و به مربی نشان بدهم که میتواند روی من حساب کند. وقتی رایان گیگز مصدوم بود، من هم همیشه مصدوم بودم. مقصر هم خودم بودم. به عنوان یک مربی شما در هنگام نیاز، بازیکنی را میخواهید که آماده باشد. حالا خودم به این نتیجه رسیدهام. در تمرینات همیشه در سطح لازم بودم ولی زیاد بازی نمیکردم چون احتمالا نمیتوانستم همان عملکردی که در تمرینات داشتم را به زمین بازی هم منتقل کنم.
اگر بدانید قرار است هر 3 هفته یک بار، 30 دقیقه بازی کنید، پیش خودتان تصمیم میگیرید که آیا من میخواهم با زدن یک گل خودم را نشان بدهم؟ این را میشد در چند بازی دید که من فقط میخواستم گل بزنم. بعضی بازیها هم بود که سعی میکردم در بازی تیم مشارکت داشته باشم و اتفاقا از آن لذت هم میبردم. با این حال با مصدومیتها هرگز نتوانستم ریتم بازیام را پیدا کنم و فصلی عادی داشته باشم. وقتی به آن تیم نگاه میکنم که امثال گیگز، بکام، روی کین، اسکولز، کانتونا و بعدها دوایت یورک، تدی شرینگهام و آندرو کول در آن بازی میکردند، فرصت زیادی برای بازی پیدا نکردن چیزی نیست که بابت آن شرمنده و خجالت زده باشید.