هنرمند موجودی عقب افتاده است که از مرحلۀ بازیهای مناسب نوجوانی و کودکی فراتر نرفته است... هنرمندان در زمان حال زندگی می‌کنند، آدمهایی شهوت‌پرست و یکدنده‌اند و در آثارشان در پی انتقام‌گیری از نوعی هتکِ حرمتِ درونی‌اند. خودپسند و ضعیف‌اند، "لگام گسیخته‌اند" ولی عمیقاً عاطفی نیستند. در پی نام و قدرت‌اند. از آزموده‌های خود بی‌شرمانه استفاده می‌کنند. مجیزگویِ مخاطبان خویش‌اند. خادمان نوکر صفتِ آن نوع "اخلاقیات‌‌اند" که سرِ رشته‌اش در دستِ صاحبان ثروت و مرفهان بی‌درد است. شیفتۀ نقش بازی کردن، صورتک بر چهره نهادن، قایم باشک و تقلیدند. (فریدریش نیچه)