به طور کلی ترجمه کتاب کرد مینورسکی به قلم آقای تابانی و دیگر اثر ایشان با نام وحدت قومی کرد و ماد، منشاء، نژاد و تاریخ تمدن کردستان، گستره ، ۱۳۸۰، فاقد ارزش علمی می باشد . در کتاب یاد شده تابانی می گوید: « پس وقتی زرتشت مادی یا کرد است، زبانش هم احتمالا یکی از این دو زبان خواهد بود، و چون هر دو این زبانها یکی هستند، پس در نتیجه اوستا به زبان کردی و یا مادی بوده است، که عمدۀ نظرها هم همین می باشد که هر دو یکی هستند و برای اثبات این گفته هم کافی است نگاهی به لغات و کلمات اوستا بیاندازیم و با همتای کردی آنها مطابقت دهیم.» (تابانی، ۱۳۸۰: ۴۱۱) که ملاحظه می فرمایید این جملات بیش از پیش عمق نگاه سطحی و غیر علمی او را نمایان می سازد. او همچنین نمی داند که زبانهای ایرانی چه زبانهای ایرانی کهن و زبانهای ایرانی کنونی شباهتهایی با یکدیگر دارند، ولی این شباهت را نمی توان مبنا قرار داد و آن چنان که تابانی نتیجه می گیرد، یک ایرانی عصر اوستا را کُرد!!! به شمار آورد. اما در مورد رویۀ چهل و سوم کتاب کرد مینورسکی که مورد پرسش جنابعالی بود، یک فاجعۀ ترجمه دیگر رخ داده که در این فرصت به بررسی آن می پردازیم: اصل متن روسی مینورسکی از بخش چارم کتابش چنین است: IV. Языкъ, словесность, письменность. Языкъ курдовъ относится къ группе иранскихъ языковъ, состоя­щей, какъ известно, изъ языковъ персидскаго, афганскаго, балучскаго, осетинскаго и некоторыхъ другихъ древнихъ и современныхъ наречий. Курдскш языкъ не есть «испорченный персидскш», а вполне отдель­ный языкъ съ особыми законами фонетики и особымъ синтаксисомъ,. относящшся къ персидскому, какъ сербсюй къ русскому или вернее какъ лацинсюй языкъ швейцарскихъ горцевъ относится къ итальян­скому. Предки персидскаго языка известны: это средне-персидскш (пехлеви) и древ.-персидскш языкъ клинописныхъ надписей, но курд­скш не восходитъ ни къ тому, ни къ другому. Не стойтъ онъ даже въ непосредственной связи и со вторымъ языкомъ древняго Ирана—авестшскимъ, на которомъ написаны священныя книги тк. наз. огнепоклонниковъ (Авеста) а). ( минорскiй,۱۹۱۵: ۱۵) که ترجمۀ فارسی آن چنین است:« زبان کردی به گروه زبان های ایرانی تعلق دارد، که همانطور که می دانیم، در بر گیرندۀ فارسی، افغانی[پشتون]، بلوچی، اوستی و برخی دیگر از زبان های امروزی و باستانی است. زبان کردی گونه ای «فارسی در هم ریخته» نیست، بلکه زبان کاملا مجزا با آوانگاری و نحو مخصوص خود است، نسبت کردی به فارسی مانند نسبت زبان صربی به زبان روسی و یا بهتر بگویم مانند نسبت زبان کوه نشینان سوییسی (لاکین ها) به زبان ایتالیایی می باشد. نیای زبان فارسی مشخص است که زبان پهلوی (فارسی میانه) و زبان کتیبه های فارسی باستان می باشد، اما نَسَب زبان کردی به هیچ یک از این دو (فارسی میانه و فارسی باستان) نمی رسد. حتی نسب زبان کردی به صورت مستقیم به دیگر زبان ایرانی باستان یعنی اوستایی هم نمی رسد، که با آن [یعنی اوستایی] کتاب مقدس زرتشتی ها (اوستا) نوشته شده است.» ملاحظه می فرمایید که در ترجمۀ درست، مینورسکی، می گوید که نسب کردی به طور مستقیم به اوستایی هم نمی رسد که ترجمه دستکاری شده و آمده که :« زبان کردی پیوند صریحی هم با زبان اوستایی دارد.» که ترجمۀ درست این جملۀ می توانست این باشد:« زبان کردی پیوند صریحی هم با زبان اوستایی ندارد.» که در این جمله می بینید، که مترجم به واژه Не روسی که در متن آبی شده توجه نکرده است. حال اینکه این اشتباه در متن کردی که از عربی ترجه شده وجود داشته و گناه آن به گردن آقای تابانی نیست و یا اینکه در اثر ترجمۀ اشتباه خود آقای تابانی بوده است، با مراجعه به ترجمۀ دیگر فارسی این اثر توسط آقای یوسفی نژاد مشخص می شود.( کرد، تاریخ، زبان و فرهنگ، ترجمۀ محمد رئوف یوسفی نژاد، نشر سهیل، ۱۳۷۸.) این ترجمه فجایع دیگری هم دارد مانند این که مترجم این متن صریح مینورسکی را که عبارت است از:« زبان کردی به گروه زبان های ایرانی تعلق دارد، که همانطور که می دانیم، در بر گیرندۀ فارسی، افغانی[پشتون]، بلوچی، اوستی و برخی دیگر از زبان های امروزی و باستانی است.» به این شکل تغییر داده:« زبان کردی از ریشۀ آریایی است. آنچه مسلم است اینکه زبان کردی ترکیبی از زبان های ایرانی و افغانی و بلوچی به وجود آمده است.» که فقط می توتنم بگویم، این همه اشتباه جای تاسف عمیق و وصف ناشدنی دارد.