خدارو صدهزارمرتبه شاکرم که این سه تا بازیکنو توی آرسنال دارم. زمانی که اکثر بازیکنای آرسنال آبو قطع کرده بودن همین سه نفر بودن که آرسنالو از باخت خانگی و تحقیر نجات دادند. هیچوقت اون لحضه‌ای که لاکا گل زد و اصلا خوشحالی نکرد مثل مجسمه وایستاد جلو تماشاگرها رو فراموش نمیکنم. وقتی بازیکنها میخواستن بیان پیشش خوشحالی کنند با دست اشاره کرد توپو وردارید برید وسط زمین الان به خوشحالی نیاز نداریم. به برد فقط نیاز داریم! اگه مصدوم نمیشد و تعویض نمیشد صد در صد با اون همه شورو هیجانش گل بردو هم میزد. کاپیتان من بعد بازی امروز فقط و فقط لاکاعه. نه اوزیل نه ژاکا. کاپیتان من فقط لاکازاته.