بعد چند فصل آخر جرارد که تیم اوضاع خوبی نداشت و بجز فصل فوق العاده سوارز ، جرارد یه تنه تیم رو رو پا نگه داشته بود چقدر منتظر بودیم که ستاره ها به تیم بیان و از اون وضعیت در بیایم یه مدت تو خط حمله به بالوتلی امید بستیم که خط حمله رو درست کنه که یاغی تر از اون بود که بتونه خودشو کنترل کنه وقتی سوارز رفت ما موندیم و ریکی لمبرت و .... هافبکمون شد جو آلن که توی راه رفتن هم مشکل داشت هیچی نداشت این بشر تا کلوپ اومد بازیش بهتر شد اونم فقط یه نیم فصل خط دفاعمون اسکرتل و .... بودن که با وجود تعصب بالای مدافعین رو تیم و هر فصل پنجاه گل میخوردیم دروازمون مینیوله بود که فقط شوتگیر خوبی بود و دیگه هیچی از دروازبانی نمیدونست.
اینا رو گفتم واسه کسایی که قبل از کلوپ و قبل از راجرز طرفدار لیورپول بودن اواخر دوران بنیتز هم یک به یک بازیکنامون رو دادن ریال و بارسا ، اربلوا ماسکرانو آلونسو و....
حالا که تیم جون گرفته و توی لیگ چهار بازیش رو برده و مدعیه جامهای مهمه ساله ( سی ال و لیگ) چرا باید بیایم به حرف طرفدارهای تیمهای دیگه لیگ و سی ال توجه کنیم و اوقات لیورپولیا رو تلخ کنیم، مربی ما از نظر کنترل شرایط تیم بهترین مربیه ، زمانی که اومد شاید بگو یاهو بهترین مدافع ما بود ( ببینید دفاع ما چقدر داغون بود) ولی همون یاهو رو از تیم کنار گذاشت آخرم نفهمیدیم چرا میبینیم که به وقتش شدت عمل هم داره ولی یه پاس ندادن توی محوطه رو اینقدر بزرگش نکنید. بنظرم مسایل بین بازیکنا و حواشی رو بگذاریم کنار و از نتایج و بازی خوب تیم لذت ببریم و به جوسازی بقیه تیم ها توجه نکنیم
مهمترین مسیله الان نتیجه گرفتن تیمه ، مهمتر از صلاح ، مهمتر از مانه، مهمتر از کلوپ....
چهره فرمینیو رو وقتی مانه عصبی بود ببینید بنظرم نیازه که ما هم مثل فرمینیو فکر کنیم