من مدت زیادی هست که فوتبال ایران رو دنبال نمیکنم ولی امروز مصاحبه ی خطیر و وریا غفوری رو نگاه کردم و یه چیز بسیار عجیب دیدم. جناب علی خطیر که اصلا سِمتش رو هم نمیدونم توی استقلال، گفته که من یک ریال از استقلال نگرفتم و پونصد میلیون از جیب پرداخت کردم!
شما یه سوپری بزنی سر کوچه یه نفرو بیاری روش کار کنه دو روز پولش رو ندی جواب تلفت رو هم نمیده، خطیر و سایر بازیکنان فوتبال و مدیران این فوتبال که همگی هم ظاهرا راستگو و معتقد و متدین هستند چطور ادعا می کنند که یک ریال از باشگاه پول نگرفتند؟! آیا این ها گنج قارون دارند که کار میکنند و پول هم نمیگیرن و فی سبیل الله کار میکنند و از فاکهه آسمانی که خدا براشون می فرسته تغذیه میکنند و پورشه ها از آسمون براشون فرستاده میشه؟ یا مثلا به امتیاز دیگه ای رسیدند که در ازاش پول نمیگیرند و اینقد دلسوز هستند و درموردش سکوت میکنن؟ آیا این گنج قارونشون رو هم با نگرفتن پول به دست آوردن؟ توی این کشور که حقوق سه میلیون بالای متوسط محسوب میشه چطور توی شهری مثل تهران که کمترین ساعت کاریش هشت ساعته و حداقل دو ساعت توی تردد باید باشی، ده ساعت از وقتشون رو میزارند و پول نمیگیرند و از جیب هم پول میدن و زندگی خوب و خوش و خرمی هم دارند در آپارتمان های شمال تهران؟
واقعا شمایی که از صبح تا شب وقتت رو سر این افراد با فحش دادن و کری خوندن و تمسخر توی این سایت تلف میکنید، آیا لحظه ای به این فکر کردید که پونصد میلیونی که ایشون میفرمایند از جیب میدهند ( !!!!!!!!! ) حقوق چندماه متوسط یک خانوار جامعه ی ماست؟ اصلا بحثم پررویی این اشخاص و دروغ گفتن و کیفیت فوتبال ایران نیست، چرا به عنوان یک شخصی که توی این جامعه زندگی میکنه به جای اعتراض به وقاحت این اشخاص به عنوان یک مسئول که جلوی میلیون ها نفر دروغ میگه، باز هم کل کل فوتبال میکنید زیر این پست؟!!!! یا درمورد وریا و رحمتی باند و کش موی سر حرف میزنید؟! شما توی این جامعه زندگی می کنید واقعا؟
پذیرش وقاحت، بدترین نوع حقارته