در این بازی این موضوع وجود داشت که در پرسپولیس یک جهش استراتژیک اتفاق افتاده و آن این‌که پرسپولیس برای اولین‌بار تلاش کرد که معماری حمله را از خط دفاع آغاز کند؛ اتفاقی که سال‌ها بود در فوتبال ایران دیده نمی‌شد. برخلاف تیم‌های دیگر باشگاهی ما که به سرعت یک سوم دفاعی‌شان را از توپ خالی و به اصطلاح eliminate می‌کنند، پرسپولیس به فکر ساختن حمله یا  build up از آخرین نقطه زمین و توسط دروازه‌بانش بود. برای اولین بار دیدیم که حدود ده بار پرسپولیس بازی را از دفاع و با پاس‌های کوتاه میان خط دفاعی و دروازه‌بان شروع کرد. بیرانوند در این نوع بازی به عنوان یک دفاع آخر بازی کرد و به نوعی بازی پرسپولیس را به یک فوتبال نیمه اروپایی نزدیک می‌کرد. بارها دیدیم که مدافعان وسط پرسپولیس به دروازه‌بان پاس می‌دادند ، خودشان باز می‌شدند و سپس بیرانوند توپ را به هافبک دفاعی می‌داد تا حمله شکل بگیرد. به نظر من کسانی که انتقاد می‌کنند به این دلیل است که با چشم مسلح بازی را ندیده‌اند چرا که اگر پرسپولیس این کار را تمرین نکرده و انجام نداده بود مطمئنا بازی نتیجه و چهره دیگری داشت. این مربی آرژانتینی کار مبارکی را در پرسپولیس شروع کرده و باید ادامه بدهد.