افتضاح، افتضاح، افتضاح. چه کلمه دیگری می‌توان برای نمایش یک‌شنبه شب میلان در سن‌سیرو به کار برد؟‌ بدون هیچ‌ اغماضی، هیچ. چهارمین شکست فصل میلان از همه شکست‌های قبلی سخت‌تر بود. حتی سخت‌تر از باخت در دربی و ‌پیش چشم‌ تماشاگران خودی. باخت برابر فیورنتینا آنقدر بد بود که اعضای کورواسود در اقدامی که مشابه آن حداقل در سده فعلی به ذهن نمی‌رسد،‌10‌دقیقه قبل از پایان بازی بنرهایشان را جمع و استادیوم را ترک‌کردند. باور نکردنی است. هواداران افراطی تیم که همیشه و همه‌جا، حتی یک دقیقه از هیچ‌کدام از بازی‌های میلان را از دست نمی‌دهند، سن‌سیرو را ترک کردند. این بار هم از اعتراض و سوت و ناسزا خبری نبود. انگار آن‌ها هم‌ می‌دانند که دیگر هیچ روشی برای زنده کردن دوباره شیطان جواب نمی‌دهد. آقای رکورد هنوز هم‌ هستند میلانی‌هایی که اعتقاد دارند باید به مارکو‌ جامپائولو‌ زمان داد. در صدر آن‌ها هم مدیریت میلان و شخص ایوان گازیدیس و‌ پائولو مالدینی قرار دارند. خب وقتی که آن‌ها موافق باشند، از مخالفان هیچ‌کاری بر نمی‌آید. حتی اگر تیم‌ او ‌رکورد فوق‌العاده دفاعی سال ۲۰۱۹ روسونری را به فنا داده باشد. حتی اگر آمار ۴ باخت از ۶ بازی را برای اولین بار پس از فصل ۳۹-۱۹۳۸ تکرار کرده باشد. حتی‌های دیگری هم ‌هست! حضور در رتبه شانزدهم و این‌که اختلافی که با منطقه سقوط وجود دارد، نصف اختلاف با منطقه کسب سهمیه لیگ‌قهرمانان است. مگر نه این‌که روسونری در تابستان با وجود همه محدودیت‌های بودجه‌ای و گرفتاری در قانون فرپلی یوفا، بازهم بیش از‌۸۰ میلیون یورو هزینه کرد تا امسال دیگر غیبت ۵ ساله‌اش در اروپا، ۶ ساله نشود؟ نتیجه اما با این روند مشخص است. نه تنها اوضاع تغییر نکرده، بلکه بدتر هم شده است. تیم‌ جامپائولو حتی از تیم‌ جنارو گتوزو هم بی‌برنامه‌تر بازی می‌کند و اگر قرار بود که این تغییر‌و ‌تحولات انجام شود که کار به چنین جایی برسد، قطعا گتوزو شایسته‌تر از جامپائولو بود. کسی که بزرگ‌ترین افتخارش، کسب جایگاه هشتمی با سامپدوریا بوده، قطعا برای شناسایی DNA میلان هم به مشکل می‌خورد. حداقل کرگدن از این لحاظ از او خیلی جلوتر بود. اعترافات یک‌ مجرم فرانک ریبری در آستانه ۳۷ سالگی، سن‌سیرو را آتش زد. آنقدر مستحکم که وینچنزو ‌مونتلا پس از بازی گفت که از آنجایی که می‌دانست او ‌در این ورزشگاه به خاطر نمایش خوبش تشویق می‌شود، ستاره کهنه‌کار فرانسوی را تعویض کرده است. درواقع مونتلا هم همه ابزار خود را برای تحقیر میلان به کار برد. تیمی که از آن اخراج شد و به قول خودش بهترین عملکرد را در آن داشت. البته مانور دادن روی قهرمانی در سوپرکاپ ایتالیا برای تیمی که ۷ قهرمانی در تاریخ لیگ قهرمانان دارد، یک ‌شوخی زشت است اما واقعیت اینجاست که مونتلا درست می‌گوید و این، آخرین افتخار میلان بزرگ تا به امروز بوده است. شاید تصمیمات شتاب‌زده، مهم‌ترین دلیل ناکامی روسونری در سالیان اخیر بوده اما خب حالا هم اخراج جامپائولو پس از گذشت ۶ هفته و درحالی که آلترناتیو قابلی هم وجود ندارد، خودش یک ‌تصمیم شتاب‌زده دیگر است. جامپائولو تئوریسین بدی نیست، اصلا راه دوری نروید، حتی واکنش میلان به شکست در دربی هم بد نبود و‌ آن‌ها با بدشانسی به تورینو ‌باختند اما خب وقتی به این ‌نگاه می‌کنیم که میلان هنوز با لاتزیو، رم، ناپولی، آتالانتا و‌ یوونتوس بازی نکرده، به این نتیجه می‌رسیم که داستان خیلی پیچیده‌تر و دراماتیک‌تر از این حرف‌ها‌‌ست.