هریستو استویچکوف ملقب به ستاره بلغار دارنده توپ طلا و کفش طلایی در سال ۱۹۹۴، یکی از محبوبترین بازیکنان دهه ۹۰ بین هواداران بود. او مهاجمی تمام عیار با سرعت زیاد و شم گلزنی بالا بود و به عنوان یکی از بهترین بازیکنان جهان در زمان خود شناخته می شد و با نسل طلایی شکل گرفته در فوتبال بلغارستان توانست نماینده ای از شرق اروپا را در جام جهانی سر بلند کند. شهرت او از سوی دیگر به خاطر تندخویی‌اش هم بود، او در جریان رقابت‌های لیگ بلغارستان در سال ۱۹۸۵، مدت کوتاهی به خاطر جنجال، از شرکت در بازی‌ها محروم بود. در سال ۱۹۹۰، هریستو به تیم بارسلونا پیوست. او خیلی زود به بازیکن محبوب هواداران تبدیل شد، چرا که بارسا با حضور وی یکی از موفق‌ترین ادوار خود را با کسب پنج عنوان قهرمانی لالیگا و قهرمانی اروپا در سال ۱۹۹۲ تجربه کرد. او که به همراه تیم ملی بلغارستان تا مقام سومی مرحله حذفی جام جهانی ۱۹۹۴ پیشرفت کرد، با زدن ۶ گل، برترین گل‌زن جام جهانی لقب گرفت. پس از آن، توپ طلای اروپا را نیز از آن خود کرد. تندخویی در بارسلونا هم دامن او را رها نکرد و در اولین فصل حضورش به خاطر کوبیدن پا بر روی پای داور مسابقه، مدتی از حضور در بازی‌های این تیم محروم بود. استویچکوف سرانجام در سال ۱۹۹۵ بارسا را ترک کرد و سفر شگفت‌انگیزش را آغاز کرد؛ سفری که حضور در تیم‌های «پارما» ، «بارسلونا» برای بار دوم، «زسکا صوفیه» برای بار دوم، تیم «النصر» عربستان در سال ۱۹۹۸ و سرانجام تیم «کاشیوا ریسول» را طی آن تجربه کرد. هریستو در سال ۲۰۰۰، برای دو فصل بازی در تیم‎های «شیکاگو فایر» و «دی سی یونایتد» به ایالات متحده رفت. در آخرین فصل بازی‌اش، بار دیگر جنجال آفرید و با شکستن پای یکی از بازیکنان تیم «دانشگاه آمریکایی» در جریان درگیری بین بازیکنان دو تیم، به پرداخت ۲۰۰۰ دلار جریمه و محرومیت محکوم شد. در مراسم پانزدهمین سالگرد تأسیس باشگاه فایرن به صورت "موما چیلف" مالک بلغاری باشگاه مشت زد تا تحت بازجویی پلیس آمریکا قرار گرفت و همان موقع جمله معروفی گفت که تیتر رسانه‌های ورزشی دنیا شد. "در زندگی اگر نکشی زنده نخواهی ماند."