دورتموند تبلور یک رویاست رویای اون های که همیشه عاشق داستان های رابین هود بودن اون های که فقیر بودن اما باشرافت زندگی کردن.پسران خوب یورگن هرکدومشون شخصیت یکی از اون داستان ها هستند اون ها هرچی طرفداراشون بخوان بهشون می دن طرفدارای دورتموند به غرور چند دهه ای شون افتخار می کنن درسته که اونا خیلی زیاد در حقشون ظلم شده اما هیچ وقت غرورشون خرد نشده درست مثل شخصیت های فقیران با شرافت تو فیلم های دراماتیک. بایرن مونیخ حالا خیلی تنفر امیزه حتی بد تر از شالکه. برای کارگران زحمت کش منطقه زردگلزن کرشن بایرن مونیخ با ارباب های داستانی که هرزگاهی به فقیرا حمله می کنن و تنها سرمایه شونو می دزدند فرقی نداره امسال اونا می خوان نه با سرمایه بلکه با غرور شون به جنگ دارو دسته بایرن مونیخی ها برن. خریدچیرو ایمو بیله مرهمی بر درد از دست دادن لوا با تجربه بود .ایمو بیله ی که سری ا رو نابود کرده معلوم نیست بتونه جای لهستانی گلزن رو بگیره ولی همه می دونن که اون تو کنفرانس معارفه اش چی گفت:من به دورتموند اومدم چون تیم خاصیه .این جمله ی ایموبیله به همه نشان داد که اونم مثل بقیه بازیکنان با قلبش بازی می کنه اما این تنها بدبیاری سربازان کو لو پو نیست مصدومیت مارکو رویس کمربند میانی دورتموند را دچار مشکل کرده اما هر اتفاقی هم که بیفته بازهم وستفالن شعر معروف دریای زرد رو می خونه حتی اگر تمام اصالت ها از بین بره بازهم کمتر کسی خانه قدیمی شهر رو سیگنال ایدونا پارک صدا می زنه . وقتی شکست خوردید دوباره شروع کنید پسران غرور امیز دورتموند...
