تمامی مورخان یونانی ماجرای دلاوری های آریوبرزن را با دقت بسیار در نوشته های خود ثبت کرده اند. هر چند که اختلاف جزئی میان نوشته های آنان وجود دارد، اما همگی در اصل ماجرا و ایستادگی این دلاور ایرانی در برابر اسکندر متفق القولند. بعضی از آنان عده نیروهای آریوبرزن را 25 هزار و برخی 40 هزار تن نوشته اند. این مورخان تعداد دقیق تلفات نیروهای مقدونی را معین نکرده اند، اما بارها تاکید کرده اند که تعداد تلفات و مجروحان زیاد بوده است. دیدور نوشته است در مرحله اول که اسکندر سعی کرد تا از دربند پارس عبور کند، تعداد زیادی از نیروهای او کشته و زخمی شدند. لویزدول در کتاب خود به نام آتیلا نوشته است که در آخرین نبرد، اسکندر که از شجاعت آریوبرزن شگفت زده شده بود، به او پیشنهاد کرد تسلیم شود تا مجبور به کشتن او نشود. آریوبرزن در جواب گفته بود: شاهنشاه ایران مرا به اینجا فرستاده تا از این مکان دفاع کنم و من تا جان در بدن دارم از این مکان دفاع خواهم کرد. اسکندر در پاسخ او گفته بود: شاه تو فرار کرده. تو نیز تسلیم شو تا به پاس شجاعتت تو را فرمانروای ایران کنم. ولی آریوبرزن جواب داده بود: پس حالا که شاهنشاه رفته من نیز در این مکان می مانم و آن قدر مبارزه می کنم تا بمیرم. ظاهرا اسکندر که پایداری او را دیده بود دستور می دهد تا آریوبرزن را از راه دور و با نیزه و تیر بزنند. مقدونی ها آن قدر با تیر و نیزه آریوبرزن را زدند که یک نقطه سالم در بدن او باقی نماند. نکته قابل توجه در نبرد آریوبرزن این است که این واقعه توسط مورخان یونانی زنده نگه داشته شد. روی کار آمدن سلوکیان یونانی در ایران و نابودی بسیاری از اسناد دوران هخامنشی یکی از دلایلی بود که نوشته ای از مورخان ایرانی در مورد جنگ های اسکندر با ایرانیان و قهرمانی های دلاوران این مرز و بوم باقی نماند. مورخان دوره های بعد، چه نویسنده ها و محققان ایرانی یا اروپایی نیز در نوشته های خود بیشتر بر کتب تاریخی یونانی تکیه کردند و گروهی با توجه به همین نوشته ها تحقیقات وسیعی درباره حقایق حمله اسکندر و آنچه بر ایران گذشته انجام داده اند. شباهت های میان نبرد آریوبرزن در دربند پارس و نبرد لئونیداس در تنگه ترموپیل و ایستادگی او در برابر سپاهیان خشایارشاه موجب آن شده است تا این دو شخصیت در جایگاهی هم تراز یکدیگر در تاریخ قرار بگیرند. به هر تقدیر این دو دلاور تاریخی، گذشته از شباهت ها و تضادهایشان نشان داده اند پایداری و جانفشانی به خاطر وطن و آنچه که حیثیت و گذشته و حال و آینده انسان ها بستگی به آن دارد جا و مکان نمی شناسد. به یقین پاک نژادانی مانند آریوبرزن و باتیس و سپتامان که دو سال در برابر نیروهای اسکندر مقاومت کردند و رهبری مردمی آزاده را علیه یورش بیگانگان بر عهده گرفتند، در زمره شهدایی قرار دارند که نام و خاطره آنان برای همیشه در اذهان ایرانیان باقی خواهد ماند.